Sponsors





Nieuwsbrief

Sponsors






Member of The Internet Defense League

Onderwerpen

 

 Open in nieuw venster

Promotie

Poll

Leeft Assange nog en is Wikileaks overgenomen door de CIA?
Anunnaki, onze Goden – (deel 145) – Een verandering in je hart verandert de wereld (16.0)
Zondag, 08 januari 2017 12:06
PDF Afdrukken

Dit is een reeks artikelen waarin Evert Jan Poorterman ons meeneemt op een fascinerende ontdekkingsreis.

Over de komst van een ster en vooral zijn bewoners die al sinds 445.000 jaren álles, maar dan ook écht alles op onze planeet bepalen.



De Zon en de bij-Zon (slot 26)


xxx

Nieuw jaar en nieuwe kansen...

Ik hinkstapsprong door de dagen en weken en maanden heen... en door mijn leven. Ik leef bij de dag en ben blij als ik zonder problemen weer een week verder ben zonder noemenswaardige problemen; met en van mezelf en met mijn moeder. Ik ben blij dat het afgelopen jaar voorbij is. Ik maak me nu op voor een nieuw jaar en ik vrees met vreze dat de ‘veranderingen’ die zich oorverdovend en nietsontziend aan ons opdringen zich zeer snel zullen tonen. Politieke veranderingen en de druk van de machthebbers om Europa, Amerika en Rusland met elkaar in oorlog te brengen zullen beter zichtbaar worden met de verkiezing van Ronald Trump, de druk op Vladimir Poetin en de verkiezingen in ons eigen land. Leidinggevenden, justitie en politie zullen in gebreke blijven...

buitenlandse kwartjeszoekers zullen de openbare ruimte meer en meer gaan innemen en de onveiligheid zal overal toenemen. We zullen der aan moeten wennen wordt ons keihard in het gezicht gezegd; media - TV-programma’s als DWDD en PAUW bijvoorbeeld zullen blijven ‘pappen en nathouden’ en kritische mensen blijven weren uit hun programma’s. Omdat... ik denk dat deze ‘linkse stromen’ ook ‘zionistische’ danwel ‘joodse’ belangen hebben... en dat is ontmanteling van het Vrije Westen en het vernietigen van de blanke suprematie. Dat zullen Matthijs van Nieuwkerk en Jeroen Pauw wellicht niet beamen; hebben ze enig idee van het groter plan?! Volgens vriendin Suzanne1 wel. Daarom zijn juist zij ‘uitverkoren’ deze programma’s te mogen maken (+ super-salaris als beloning)...

Wat niet mag groeit...

Ik wens jullie lezers een mooi ‘overgangsjaar’ en het besef dat het voorbij is. Het wordt nooit meer zoals het was! De anti-swartepieten-lobby heeft gewonnen; Zwarte Piet is weg en Sinterklaas volgt vanzelf, evenals de Kerstman. Dat zal ook met de viering van Kerst gaan gebeuren, met Pasen en Pinksteren. Pikante reclame verdwijnt uit het straatbeeld, uit de folders en de bladen, uitdagende kleding uit de schoolbanken (waar ik het mee eens ben). We zullen ons steeds meer moeten aanpassen aan de instroom van intolerante moslims, die op hun beurt steeds indringend en grover zich zullen doen gelden. Hulp van politie en justitie kunnen we vergeten; die zijn gebonden aan het ‘moslimvriendelijke’ beleid dat de regeringen van Europa moeten uitvoeren.

Het mooie van druk is verzet tegen de druk. De Spanjaarden verboden, tijdens hun overheersing (Tachtigjarige Oorlog, 1568-1648), het volkse fenomeen ‘Sinterklaas’. Vooral de zwarte knecht werd als een duivelse tegenkracht gezien van de Heilige Roomsche Kerk. Het verzet groeide en zo werd de folklore sterker in de samenleving gedragen. Als je iets niet mag; wil je het juist wel. Dat weten we en zo... werken die mechanismen. Dus moeten we hopen op meer druk van buitenaf zodat frisse weldenkende mensen wakker worden en denken; ‘potverpielepap’ onze samenleving staat op springen, onze vrijheid is in het gedrang en straks hebben de ‘buitenlanders’ het hier voor het zeggen... en worden we tweederangsburgers in eigen land, raken we alles kwijt waar we eeuwen voor hebben gestreden.

Verder met deel drie 3.0

In het boekje; 'Encounter', van de Australische Kelly Cahill, staan gebeurtenissen geschreven die zij heeft meegemaakt. Vervelend natuurlijk, maar nog storender dan de ontmoetingen is de averse houding van haar man Andrew, die haar geen moment serieus neemt, noch haar steunt als zij het moeilijk heeft. Na lange tijd van informeren bij verschillende instanties komt Kelly in contact met Bill Chalker in Sydney en een UFO-onderzoeksteam in Melbourne (CAA - Civil Aviation Authority). Na enige tijd kwam Kelly in contact met een vrouw in Melbourne, die Kelly's verhaal over de nachtelijke aanval van Aliens, wel wilde publiceren in een tijdschrift... maar dat leek Kelly maar niets. Uiteindelijk kwam Kelly via Bill terecht bij het Phenomena Research Institute Australia (PRIA)...

waar ene John haar te woord stond en haar voorstelde hypnose-sessies te gaan doen - om bij de herinneringen te komen. Ook gaf John haar het advies een dagboek te gaan bijhouden. John en zijn team hebben ter plaatste onderzoek gedaan, maar daar was Kelly niet mee geholpen. Uiteindelijk stemde Kelly toch toe een interview toe te staan en ontving zij journaliste Wendy Ryder uit Amerika. 'Ik ben journaliste, met een technische achtergrond, maar ongewone en onverklaarbare gebeurtenissen hebben me altijd geboeid'. Haar bandrecorder was nu gereed en ze testte de geluidssterkte. Tevreden drukte ze de 'play/record'-toets in... 'Band 1 - interview met Kelly Cahill - ontmoeting bij Eumemmering Creek', waren de eerste woorden die de recorder registreerde.


xxx

De twee vrouwen hebben meerdere ontmoetingen en sessies omdat het soms te heftig werd. Voor Kelly bleek het interview en gesprek zeer welkom omdat zij voor het eerst vrijuit kon spreken over haar ervaringen en herinneringen aan nachtelijk bezoek van Aliens en die avond op het platteland in de regio Victoria toen hun auto stopte en een fel licht de nachtelijke duisternis doorbrak. Kelly en haar man Andrew zaten verstijfd op hun stoel. Kelly vertelt en Wendy neemt op, onderwijl ook aantekeningen makend op haar blocnote. 'Op de avond van 7 augustus 1993 reden we over een donkere weg bij Monbulk tot het moment dat het licht in mijn ogen scheen, zag ik een kleiner ruimtevaartuig, zag ik wezens achter de ramen en het ruimteschip straalde oranje licht uit...

en toen ik tegen Andrew opmerkte dat de donkere silhouetten eruitzagen als mensen, schoot het toestel weg en verdween. We reden verder op de weg, in een geanimeerde discussie verwikkeld over wat we zojuist hadden gezien. Andrew twijfelde er niet aan dat we een voorwerp hadden gezien, maar onze interpretaties waren verschillend. De weg maakte een bocht en deze volgden we, in zuidelijke richting. Opeens scheen een helder licht in onze ogen. Andrew zag het ook, maar besloot door te rijden en dat is het laatste dat ik me bewust kan herinneren'. Daar beginnen de geheugenflitsen en tijdens het gesprek met Wendy komen puzzelstukjes van die avond tot een completer beeld. 'Het ruimtevaartuig stond in een veld, in een lage vallei en zo'n honderdvijftig meter van de weg.

Het toestel was zo groot als een zwembad (25 x 25 meter) en zo hoog als een huis van twee verdiepingen. Andrew, vlug! Zet de auto aan de kant. Ik was opgewonden en door het dolle heen. Dit is een echte UFO, stop! De weg was pikdonker, er was geen Maan, geen straatverlichting. Alleen onze koplampen en het ruimtevaartuig straalden licht uit'... (er volgt een beschrijving van het toestel). Kelly merkt op dat achter hen een tweede auto stopt en ook een derde. Kelly en Andrew lopen hand-in-hand en later verbaasd het haar dat ze niet bij de anderen zijn, maar zegt ze 'Toen was ik nog niet bang'. Ze springen over een greppel en staan op het veld waar ook het toestel staat. Toen verscheen, zomaar uit het niets, een lange zwarte gedaante voor het ruimtevaartuig.

'Hij was heel lang, te dun en eigenlijk wat misvormd. Ik kneep in Andrew's hand en zei; 'Kijk er komt iemand'. En toen had ik het snuggere idee telepathie te gebruiken. Het wezen kwam langzaam naar ons toe, van zo'n honderd meter afstand. Terwijl hij dichterbij kwam stond ik daar te luisteren met mijn geest. Ik keek en luisterde, toen ik opeens de schrikaanjagende gedachte opving; 'laten we hen doden'. De stem die hoorde was telepathisch, niet hoorbaar, maar heel duidelijk. Er moesten er meer zijn, maar in die seconde kon ik alleen die lange gedaante zien. Plotseling waren er velen. Ik kon alleen hun gloeiende rode ogen zien. Ze doken zomaar op. Ik werd er koud van en de opwinding van eerder verdween snel. Ik dacht vol afschuw 'deze wezens hebben geen ziel'.

De stem had harteloos geklonken, gespeend van van gevoel en ook onmenselijk. Heel snel drong tot me door dat dit niet de knusse ontmoeting met wijze en hogere wezens was die ik verwacht had. Op hetzelfde moment dat de andere wezens verschenen, kwam me een ongelooflijke fysieke energie tegemoet en deze 'vibratie' straalde in golven en droeg een emotie met zich mee... en ik werd geraakt door iets dat ze in golven in me aan het pompen waren. Dit was een emotie van pure, onvervalste afschuw. De golven gingen door mijn lichaam als geluid, maar het was geen geluid. Het was een of andere frequentie die op me gericht werd. Ik schreeuwde tegen Andrew; 'Ze hebben geen ziel! Ze gaan ons vermoorden!' en dat was het moment dat ze aanvielen'.


xxx

Wendy's ogen waren groot van verbazing en Kelly vervolgde haar verhaal. 'Ze renden op ons af in een ordelijke formatie, als soldaten. Ze zoefden steeds sneller over het gras. Ze leken te zweven of glijden en stonden rechtop, ongeveer een decimeter boven de grond. Ze bleven de 'energie' uitstralen, die ik bestreed en waarvoor ik de anderen wilde waarschuwen. Het kostte hen drie seconden om de afstand naar ons te overbruggen en mijn gedachten werden in de war gegooid, als een pak speelkaarten dat je in de lucht opgooit. Er was een geluid in mijn hoofd als een gierende wind... en het was of zich iets bemoeide met mijn hersenfuncties en meteen verscheen een gedaante voor me. Ik voelde een enorme stomp in mijn maag, precies op de zonnevlecht, maar het was eerder een energiestroom dan een vuistslag.

Ik sloeg achterover en viel plat op mijn rug in het gras. Ik voelde me kotsmisselijk toen ik neerkwam en kon nauwelijks ademhalen. Ik probeerde overeind te gaan zitten, maar dat lukte niet. Ze lieten me daar gewoon liggen en ik voelde de paniek van de dood. Ik kon niet zien. Ik was blind! Ik ben blind! Andrew help me, ik ben blind. Ik hoorde hem zeggen; 'Laat me los' en zijn stem was schor van angst. Toen hoorde ik een andere mannelijke stem, die Engels sprak. De stem was beter dan die van de gemiddelde radiopresentator. Hij was vlekkeloos en in alle opzichten volmaakt. Het was een gruwelijke ironie dat zo'n volmaakte mannenstem werd voortgebracht door zo'n afschuwelijk schepsel. De stem die ik hoorde was niet telepathisch maar hoorbaar en zei; 'We hebben geen kwaad in de zin'...

Dat was een cliché en vol ironie en overduidelijk onwaar. De stem van het wezen droop van sarcasme toen hij het zei. Hij leek dol op clichés, hij bleef ze tenminste tijdens zijn hele toespraak gebruiken... en als ik zeg dat dit wezen een 'aristocratische' houding had, is dit onjuist, hoewel het waarschijnlijk het beste is waartoe ik in staat ben, als ik hem omschrijf. Het is niet helemaal fout omdat hij echt de arrogantie vertoonde, die je verwacht bij een aristocraat. Hij was hooghartig, arrogant en neerbuigend. Misschien kwam zijn arrogantie voort uit zijn macht, omdat het overduidelijk was dat hij de baas was. Maar ik had een andere indruk terwijl ik naar hem luisterde: een indruk van iets verschrikkelijker en vernederender dan gewone arrogantie.

Hij vertoonde een minachting voor ons, die leek voort te komen uit een langdurige vertrouwdheid - hij kende ons zonder twijfel door-en-door. Dit bleek overduidelijk uit zijn houding en op de volmaakt soepele en competente manier waarop hij en zijn groep ons binnen enkele seconden uitschakelden. Ze waren in actie gekomen zodra ik schreeuwde. Er was geen sprake van aarzeling of overleg. Deze wezens waren heel anders dan getrainde militairen, politie of ME. Ze leken niet te hoeven nadenken. 'We hebben geen kwaad in de zin', zei hij tegen Andrew. 'Waarom heb je Kelly dan geslagen'? Andrew had bijna geen stem meer van angst. Dat was de laatste keer dat ik Andrew hoorde praten. Tijdens het verdere verloop van de gebeurtenissen hoorde ik alleen die mannelijke stem of mijn eigen hysterische geschreeuw.

Maar in antwoord op Andrew's vraag zei de stem: 'Ik zou haar geen kwaad hebben gedaan. Tenslotte ben ik haar vader'. Dit was te veel voor me. Ik zat op de grond, ziek, zwak en misselijk en bovendien blind en geheel hulpeloos, maar vastbesloten geen millimeter toe te geven. Ik begon te krijsen: 'Je bent mijn vader niet'! Ik haat je! Je bent slecht'... steeds opnieuw. Ik beschouwde zijn uitspraak als een spotterij, omdat ik bij het zien van het 'eerdere' ruimteschip gebeden had 'en God Vader had genoemd', zoals ik altijd deed. Ik mocht dan blind zijn en op mijn achterste in het gras zitten, maar ik vond dat ik nog steeds overal tegenin moest gaan en geen haarbreed toegeven. Ik had maar één Vader, als we het over God hadden en dit wezen was Hem beslist niet!

Zijn steek onder water was wel effectief, want hij snoerde mij de mond Ik denk dat ik het vooral beangstigend vond dat mijn God het veld moest ruimen en volstrekt onbelangrijk werd bij de aanblik van deze nieuwe en totaal onverwachte bovennatuurlijke kracht. Deze wezens konden beslist dingen doen die wonderbaarlijk leken. Ze deden mijn God machteloos lijken en stelden Hem in een heel armzalig daglicht. Hij grinnikte, was zelfverzekerd en lachte. Toen hij uitgelachen was, zei ik; 'Help ik geloof dat ik moet spugen'... Ik verloor mijn bewustzijn en toen ik weer bij kwam hoorde ik hem nog steeds praten. De stem zei; 'Wij zijn een vreedzaam volk'... Hij deed me denken aan iemand die een groep toeristen rondleidt en toespreekt... steeds het zelfde riedeltje...

Ja lieve lezertjes; een ontmoeting met een ‘beschaafd’ ras is niet per definitie een ontmoeting met een aardig ras. Een vriendin zei ooit tegen mij... nadat ze had ontdekt waarom ik geen energie meer had; ‘Niet iedereen dient de zelfde heren’. Zij doelde op een zwarte magiër die ik kende. Ik wist niets van die zwarte magie. Ook niet dat het mij al had geschaad; door een ontmoeting te frustreren, vriendschap te ondermijnen, een reis te saboteren... en uiteindelijk mij te straffen. Ik had nog maar weinig energie. Dankzij de behandelingen van de genoemde vriendin kwam ik weer een beetje bovenop, maar tot op heden ben ik verzwakt. De wijze les is; niet iedereen heeft de zelfde belangen en doelen. Er zijn mensen die een ander bewust schaden. Meer de volgende keer...


xxx

Evert Jan Kommee(t)man

Delen tekst zijn overgenomen uit de Statenvertaling van het Nederlands Bijbelgenootschap Haarlem - 1987 (350 jaren Statenvertaling 1637-1987). Ik dank Carolus Verhulst; oprichter van Uitgeverij Mirananda te Wassenaar, voor het uitgeven van Sitchin's boek en voor zijn bijdrage als vertaler van de tekst, mijn ouders, mijn gidsen en onderzoekers en schrijvers als Immanuel Velikovsky, Erich von Däniken, Robert Charroux, Zecharia Sitchin, Alan Alford, Ernst Gideon, Iman Wilkes, de schrijvers danwel samenstellers van het Oera Linda Boek en tal van andere pioniers zoals Jan van Gorp (Iohannes Goropius Becanus, geboren te Hilvarenbeek, 1518-1572), Simon Stevin van Bruggen (Brugge, 1548-1620), Berend Willem Hietbrink (Maastricht 1943-...), Hylke Welling (1933 - ...), Michel de Nostradame (St. Rémy, 1503-1566), Pieter van der Meer en Alex Onbekend en Ansi mijn mentor en taalmeester en anderen die mij inspireerden...

Voor vragen en/of suggesties kun je Evert Jan rechtstreeks mailen op evertjan(apestaart)niburu.co

EVERT JAN POORTERMAN/NIBURU.CO



Bezoek ook eens gezondheidswebwinkel Orjana.nl