Sponsors





Nieuwsbrief

Sponsors




Member of The Internet Defense League

Onderwerpen

 

 Open in nieuw venster

Promotie

Poll

Planeet Nibiru snel zichtbaarder voor blote oog vanaf 23 september 2017?
Negen redenen waarom het niet goed komt tussen Amerika en Rusland
Donderdag, 31 augustus 2017 15:16
PDF Afdrukken

Toen de Amerikaanse president Donald Trump tijdens de G-20 top in Hamburg een ontmoeting had met de Russische president Vladimir Poetin, gloorde er bij velen weer wat hoop.

We zijn nu enige tijd verder en omdat, zoals Poetin aangaf, er mannen in donkere pakken zijn die in Amerika de dienst uitmaken, weten we zeker dat het niet meer goed gaat komen tussen beide landen.


Soms denk je dat er in Amerika alleen maar een soort kamikazepiloten aan de touwtjes trekken die geen flauw benul hebben van de werkelijke gevaren waarin ze de wereld storten.

Echter, zoals dikwijls aangegeven door de voormalige Amerikaanse onderminister Paul Craig Roberts, is men in Washington zo arrogant en zo overtuigd van de eigen onfeilbaarheid dat ze zelfs denken een kernoorlog met Rusland te kunnen winnen.

Alles staat in dienst van het militair-industrieel complex en hoe meer conflict en hoe meer (dreigende) oorlogen des te meer wordt er verdiend aan de wapenhandel.

Men wil dus ook helemaal geen vrede op aarde en zeker niet met Rusland, omdat er nog altijd die Derde Wereldoorlog in de planning zit waarbij Rusland moet worden overwonnen, opgedeeld in kleine stukken en de macht van de Russisch Orthodoxe kerk gebroken.

Er zijn dus talloze redenen te bedenken waarom de verhoudingen tussen beide landen nooit meer goed zal komen, maar vandaag concentreren we ons op wat waarschijnlijk de voornaamste negen redenen zijn.

Venezuela

Amerika heeft via Trump gedreigd een oorlog te zullen beginnen tegen dit land en sancties in te stellen tegen het legitieme bewind van Nicolas Maduro. Rusland is fel tegen zowel sancties richting Venezuela als oorlog. Combineer dat met de huidige onrust onder het volk en het verhaal van economic hitman John Perkins en je begrijpt precies wat er gaande is.

Afghanistan

De gekozen optie om nog meer troepen naar Afghanistan te sturen om formeel de Taliban (letterlijk) richting onderhandelingstafel te bombarderen, is iets waar ook Rusland fel op tegen is.

Rusland wil een staakt het vuren, waarbij gematigde elementen van de Taliban worden uitgenodigd aan de onderhandelingstafel om op die manier een langdurige vrede te bewerkstelligen.

Amerika wil natuurlijk helemaal geen vrede in Afghanistan, maar stuurt meer troepen daar naartoe om haar heroïnelijnen, ook naar Den Haag, veilig te stellen.

Noord Korea

Er gaat bijna geen dag voorbij of Donald Trump dreigt met een vergelding richting Noord Korea. Rusland stelt keer op keer dat een oorlog met Noord Korea helemaal geen optie is en heeft Amerika opgeroepen om te stoppen met het installeren van haar THADD afweer raketsystemen in Zuid Korea en heeft ook Amerika en Zuid Korea opgeroepen om te stoppen met hun gezamenlijke oefeningen die werken zoals een rode lap op een stier bij de Noord Koreaanse leider Kim Jong-un.

Amerika legt alle Russische en ook Chinese verzoeken volledig naast zich neer, ondanks dat beide landen een grens hebben met Noord Korea en dus wel degelijk een direct belang hebben in de situatie aldaar.

Ook hier is er natuurlijk een andere reden voor de Amerikaanse agressie en dat is omdat Noord Korea nog een van de hele weinige landen is die geen door de Sabbateans gecontroleerde centrale bank heeft.

Zuid Chinese Zee

Alhoewel Rusland niet direct betrokken is bij het dispuut in de Zuid Chinese Zee, heeft de agressieve houding van Amerika in dit gebied de woede van China opgewekt, de meest belangrijke partner voor Rusland.

Waar zowel China en Rusland samenwerking willen in die regio, zoekt Amerika wederom bewust de confrontatie en noemt dit dan “vrijheid van navigatie”. Natuurlijk is de Zuid Chinese Zee geen eigendom van China, maar landen in die regio zijn best onderling in staat om dit conflict naar tevredenheid van alle partijen op te lossen en hebben de Amerikaanse agressiviteit daarbij niet nodig.

Turkije

Amerika schijnt vast van plan om de band met Turkije die al bijna een eeuw bestaat volledig overboord te gooien en het is dan ook niet zo vreemd dat Ankara de banden met Rusland stevig heeft aangehaald.

Een voor Turkije uiteraard heel gevoelig punt is dat Amerika ondanks alle protesten uit Ankara toch de Koerden in Syrië financieel blijft steunen en bewapenen.

Europa

Rusland heeft de NAVO keer op keer opgeroepen om de situatie in Europa te de-escaleren, maar dat is uiteraard aan dovemansoren gericht. De troepenopbouw aan de grenzen met Rusland die onder Obama al was begonnen, gaat onverminderd door.

Ook het volgende is uiteraard een teken dat Amerika volkomen maling heeft aan Europese slachtoffers die er ongetwijfeld bij de miljoenen zullen vallen.

De Verenigde Staten hebben vandaag een succesvolle test uitgevoerd met een vernieuwde B61-12 zwaartekracht kernbom, alhoewel het projectiel niet met een ‘live’ kernkop was bewapend. Volgens de hoofdredacteur van het National Defense Magazine, onderdeel van de National Defensie Industrial Association, wijst de tweede test binnen korte tijd erop dat de modernisering van de B61 kernbom –die ook in Nederland ligt opgeslagen- in versneld tempo wordt uitgevoerd, en dat ‘Washington en Brussel rekening houden met het scenario van een beperkte kernoorlog in Europa.’ Wie denkt er nu nog steeds dat de door de Westerse elite geplande Derde Wereldoorlog tegen Rusland, met wederom slagveld Europa, niets meer dan een complottheorie’ is?

Palestina/Israël/Syrië

Waar de Amerikaanse belangen eenrichtingsverkeer zijn richting Tel Aviv, heeft Rusland een goede verstandhouding met zowel de leiders van Israël en Palestina. Waarbij ook hier Rusland erop uit is om echte vredesonderhandelingen te beginnen.

Daarnaast bestaat er een levensgrote kans op verdere escalatie in die regio omdat tijdens een ontmoeting tussen Poetin en de Israëlische premier Netanyahu duidelijk is geworden dat Israël heeft gedreigd het paleis van de Syrische president Assad te zullen bombarderen als er geen verandering komt in de situatie in dat land voor wat Netanyahu noemt de Iraanse landbrug.

Ook heeft Israël gedreigd de moeizaam overeengekomen deal van Astana te zullen torpederen als het haar zin niet krijgt. Er is dan ook geen akkoord voortgekomen uit de ontmoeting tussen Poetin en Netanyahu.

Duidelijk is natuurlijk dat Amerika iedere Israëlische aanval richting Syrië zal ondersteunen, terwijl Rusland daarmee in een heel lastig parket wordt gebracht.

Iran en de Perzische Golf

Het is duidelijk voor alles en iedereen dat Amerika en Donald Trump alles steunen wat Saoedi Arabië doet. Niet zo vreemd natuurlijk als je bedenkt dat dit land letterlijk een soort bloedbroeder is van Israël.

Alhoewel technisch gezien Qatar ook een bondgenoot is van Amerika, leunt dit land steeds meer richting Iran, een land waar uiteraard ook Amerika haar pijlen op heeft gericht. Dit gebeurt dan weer voornamelijk in opdracht van Tel Aviv die al jaren loopt te verkondigen dat Iran een grote bedreiging voor hen vormt, terwijl Iran nog nooit agressieve neigingen heeft vertoond richting haar omringende landen.

Rusland daarentegen onderhoudt hele goede banden met Iran en werkt ook samen met dit land in Syrië om het wettige bewind van president Assad te steunen in de strijd tegen allerlei terroristen.

Libië

Nadat het Westen het bewind van Gaddafi om zeep heeft geholpen en deze leider vermoord, omdat ook daar een centrale bank moest komen, hebben ze het land aan z'n lot overgelaten. Amerika en haar partners (wij dus) steunen de wankele regering van wat men noemt de National Accord, die weer in strijd is met de National Salvation Government en nog een aantal militaire splintergroeperingen voor de controle over Tripoli.

Rusland daarentegen steunt Khalifa Haftar, de leider van het enige succesvolle en goed georganiseerde leger in het land, de Lybian National Army (LNA). Deze LNA is ook het leger dat met succes belangrijke steden heeft bevrijd van de controle door terroristen, zoals het oostelijk deel van Benghazi.

Ook Egypte steunt Haftar en samen met Caïro is Rusland bezig met een soort plan om het tot een verzoening te laten komen tussen Haftar en de regering in Tripoli. Dit is het enige plan voor dat land op dit moment en het Westen heeft in die zin niets opgelijnd ondanks dat zij het hebben verwoest en geplunderd om het vervolgens links te laten liggen. Maar, je kunt er donder op zeggen dat ze onder aanvoering van Amerika dwars zullen gaan liggen als blijkt dat Rusland daar teveel invloed krijgt.

De conclusie is dan ook dat ondanks alle mooie woorden tussen Trump en Poetin de machten achter de schermen onverdroten verder gaan om al het mogelijke in het werk te stellen om de relatie tussen Rusland en Amerika nog verder te laten verslechteren, met alle gevolgen van dien.



Bezoek ook eens gezondheidswebwinkel Orjana.nl