|  Soms verlopen dingen in het leven op zo’n merkwaardige manier dat je eigenlijk wel móet geloven dat er onzichtbare krachten aan het werk zijn.
Het lijkt dan of er bepaalde dingen in je leven gepland gebeuren en dat je hoe dan ook bent voorbestemd voor die ene.
Het maakt eigenlijk niet hoe je het wilt noemen en ook niet dat je niet precies weet hoe het werkt. Het is genoeg om te weten dat het bestaat. Bij gebrek aan een beter woord, gebruiken we hier het Universum.
Wij mensen zijn bij tijd en wijle zo arrogant dat wij menen dat we al onze zaken zelf regelen en zelf zullen bepalen wat er wel of niet in ons leven gebeurt. En tot op zekere hoogte is dat ook zo. Maar, toch is er ook dat Universum. Het zal je je gang laten gaan, tot een moment dat er iets specifieks moet gebeuren in je leven of dat het eindelijk tijd is dat je die ene speciale ziel mag ontmoeten.
Een prachtig voorbeeld over hoe het Universum te werk gaat, vind je in het volgende waargebeurde verhaal.
Het begint in de donkere dagen van de Tweede Wereldoorlog. In 1944 komt een jongen van 14 eigenlijk ''per ongeluk'' in een concentratiekamp in Polen terecht. Dit kwam in die tijd regelmatig voor: kinderen die gevangen werden in de sleepnetten van razzia's die door heel Europa woedden. Zijn naam was Antonin Nowak.
De vrouwen in het kamp waren van de mannen gescheiden door een hoog hek. Daar doorheen zag Antonin op zekere dag een meisje staan. Zij was ongeveer even oud als hij. In de dagen die volgden stond ze daar iedere dag en op een gegeven moment raakten ze in gesprek. Zij was Poolse en ze vroeg hem of hij ook zo'n honger had. Natuurlijk had Antonin honger en hij was dan ook heel blij verrast dat zij de volgende dag een appel meenam, die ze door het hek wisten te frommelen.
Iedere dag als het haar lukte, liep het meisje langs het hek te wachten op Antonin. De meeste dagen had ze een appel voor hem en kletsten ze urenlang, ieder aan een kant van het hek.
Tot op een kwade dag Antonin haar met tranen in de ogen vertelde dat dit de laatste keer was dat ze elkaar zouden zien, omdat hij zou worden overgeplaatst naar een ander kamp. Ze namen afscheid en toen Antonin wegliep, besefte hij opeens dat hij niet eens haar naam wist. Hij draaide zich om en vroeg hoe ze heette: "Antonina", zei ze. Verbaasd over het toeval dat ze beiden bijna dezelfde naam hadden, liep hij weg uit haar leven.
Antonin overleefde de oorlog en werd vrijgelaten. Al snel verloor hij alle contact met zijn kameraden uit het kamp en besloot te emigreren naar Amerika om daar een bestaan op te bouwen. Hij paste zich snel aan in Amerika en alles ging voorspoedig. Alleen had hij ruim tien jaar later nog steeds geen liefde gevonden. Hij was nog steeds alleen.
Dit tot grote frustratie van zijn vrienden, die vonden dat het nu wel eens tijd werd om hem dan maar een handje te helpen. Dus werd er voor Antonin in 1957 een blind date geregeld. Antonin werd voorgesteld aan Anita, een leuke vrouw die hij nooit eerder had gezien. Toch... de ogen kwamen hem vaag bekend voor.
Hij vertelde haar over zijn leven in het concentratiekamp en zij vertelde hem dat ze Poolse was, ook in een kamp had gezeten en heel veel gepraat had met een magere jongen die ze appels gaf. Ze realiseerden zich onmiddellijk dat hij die jongen en zij dat meisje was. Ze vertelde hem dat ze in Amerika haar naam had veranderd in Anita. Toen de gelukstranen een beetje waren opgedroogd heeft Antonin haar diezelfde avond nog ten huwelijk gevraagd en haar verteld dat hij haar nooit meer kwijt wilde. Een paar weken later zijn ze getrouwd. Ze zijn beiden nu in de tachtig en nog steeds heel gelukkig met elkaar.
Als je kunt zien en aanvaarden hoe mooi het Universum in elkaar zit, dan kun je helemaal ontspannen. Dan weet je dat er ook voor jou ergens, ooit die speciale ziel zal komen. Alleen… het komt op een moment in je leven waarop je het waarschijnlijk het minst verwacht.
Bron:
67 Not Out |
