Het lijkt alsof één van de ergste dingen die een mens kan overkomen gezichtsverlies is.

De perceptie die de buitenwereld heeft van jou moet in stand blijven, hoe dan ook……

De crisis, begonnen als iets wat gebeurde in andere landen, begint nu ook in ons land op diverse plaatsen haar sporen na te laten. Het aantal faillissementen van bedrijven is groot, er verschijnen 'gaten' in eens drukke winkelstraten, veel mensen zijn hun goedbetaalde baan kwijt en huizen blijken in de praktijk vaak onverkoopbaar.

Uiteraard heeft dit gevolgen voor je leefomstandigheden. Zodanig zelfs dat bij een grote groep mensen het financiële water aan de lippen staat. Echter, wat blijkt nu uit een artikel wat zaterdag in de gedrukte Telegraaf stond: een streek in Nederland waar dit heel erg voelbaar is, is Het Gooi. Het gebied waar bij uitstek mensen met geld wonen, die de duurste auto’s rijden en shoppen in plaatsen als het exclusieve Laren.

Ook daar heeft de crisis genadeloos toegeslagen. Er staan bosjes onverkoopbare villa’s in de aanbieding waarvan de prijs soms al met miljoenen is gekelderd. Wachtlijsten die er altijd waren voor dure golfclubs zijn verdwenen. Kortom, een flink aantal mensen in Het Gooi leeft in angst. Een vreselijke angst, een die zo groot is dat men er ’s nachts niet meer van slaapt.

Is dat omdat ze bang zijn dat ze honger zullen lijden? Of omdat ze misschien als dakloze door het leven moeten? Nee, veel erger dan dat, het is angst voor gezichtsverlies. Het vreselijke vooruitzicht dat de gemeenschap om je heen zal merken dat je het financiëel moeilijk hebt. Dat je misschien wel een aantal uiterlijke symbolen van succes zoals een dure villa of auto zal moeten opgeven.

Dat is in die wereld van schijn en illusie iets wat men ten koste van alles wil voorkomen. Want het gaat er uiteraard niet om wie jij bent als mens, maar welke uiterlijke symbolen je ten toon kunt spreiden. Dát bepaalt of je een succesvol mens bent. En dus, zitten zij gevangen in die vreselijke angst. Misschien is die situatie in Het Gooi wat heftiger dan elders in het land omdat de symbolen wat groter zijn, maar ditzelfde bedreigende gevoel waart ook door de rest van het land.

Wat kunnen we doen om al deze 'arme' mensen te helpen? Niet met geld, want dat hebben we niet, maar wat we wel zouden kunnen doen is "De Dag van het Gezichtsverlies" in het leven roepen. Eén dag waarop iedereen in dit land het aandurft gezichtsverlies te lijden door gewoon de waarheid te vertellen en misschien om hulp te vragen zonder bang te zijn be- of veroordeeld te worden.

Eén dag waarop mensen met elkaar omgaan zonder angst voor hun ego. Waarop ze gewoon kunnen ontspannen en zichzelf zijn. Waar ze, op die ene dag, andere mensen leren zien zoals ze werkelijk zijn zonder al die franje.

En vooral, één dag zonder angst.

Waarop mensen ontdekken dat we niet ons ego zijn. Dat we eeuwig bewustzijn zijn en dat wat wij hier op aarde doen niets anders is dan het spelen van een rol. Dat wij ons soms zo identificeren daarmee, dat we compleet vergeten wie we werkelijk zijn.

En na de `Dag van het Gezichtsverlies` zou er een rust neerdalen over Het Gooi en de rest van Nederland zoals die nog nooit eerder is voorgekomen.