Het dorp Moerdijk moet wijken voor nationale energie- en industriebelangen, omdat er simpelweg geen andere plek is die zo strategisch ligt.

Maar in dit geval is het geen vooruitgang, maar pure waanzin. 

Het dorp Moerdijk (in Noord-Brabant, met ongeveer 1130 inwoners) moet volgens het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Moerdijk op termijn verdwijnen. Dit besluit werd op 11 november 2025 bekendgemaakt tijdens een informatiebijeenkomst voor inwoners.

Het dorp ligt direct naast het grote haven- en industrieterrein Moerdijk, een van de belangrijkste industriegebieden van Nederland (met o.a. Shell en honderden andere bedrijven). Het Rijk, de provincie en de regio hebben besloten dat dit gebied honderden hectaren extra ruimte nodig heeft voor de energietransitie en verduurzaming van de industrie.

Specifiek gaat het om:

• Bouw van drie nieuwe grote energiestations (hoogspanningsstations van 380 kV) voor de opvang van windenergie van zee en distributie van stroom.
• Aanleg van pijpleidingen voor waterstof en ammoniak (Delta Rhine Corridor, van Rotterdam naar Duitsland).
• Uitbreiding voor waterstoffabrieken, CO₂-opslag en verduurzaming van bestaande bedrijven.

In totaal is circa 700 hectare extra grond nodig, waarvan 450 hectare op de exacte plek van het dorp Moerdijk. Volgens de gemeente is dit de enige geschikte locatie: het ligt aan diep water, dicht bij het bestaande terrein, spoor en snelwegen (A16/A17), en alternatieven (bijv. zuidelijker) zouden andere dorpen onleefbaar maken of infrastructuur zoals de A17 blokkeren.

• Het dorp hoeft niet meteen weg; de gemeente hoopt dat inwoners nog circa 10 jaar normaal kunnen wonen.
• Vanaf 2028 start de bouw van de eerste energiestations (klaar in 2033).
• Definitief besluit volgt op 1 december 2025 (tussen Rijk, provincie en regio).

De gemeente stelt strenge voorwaarden: geen verdwijnen zonder ruimhartige compensatie (beter dan de huidige Moerdijkregeling van 95% van de taxatiewaarde), hulp bij nieuwe woningen, een fonds voor leefbaarheid zolang het dorp bestaat, en aandacht voor emotionele zaken zoals de begraafplaats en kerk.

Inwoners zijn geschokt en boos; velen voelen zich overvallen, ondanks dat de discussie al decennia speelt (sinds de jaren ’70). Het is niet de eerste keer dat een Nederlands dorp verdwijnt voor industrie of infrastructuur (voorbeelden: dorpen voor de Eemshaven, Europoort of Schiphol).

Kort samengevat: het dorp moet wijken voor nationale energie- en industriebelangen, omdat er simpelweg geen andere plek is die zo strategisch ligt. Het is een zwaar besluit, maar volgens de gemeente onvermijdelijk voor de toekomstige energievoorziening van Nederland.

Bovenstaande is natuurlijk flauwe kul, want het verdwijnen van dit dorp heeft niets te maken met vooruitgang of noodzaak, maar alles met het toegeven aan de klimaatoplichting. Door het permanent hersenspoelen van de media is het grootste deel van de bevolking overtuigd van het feit dat we een klimaat en een energieprobleem hebben en dat we dit alleen kunnen oplossen door windenergie op zee.

Het is klinkklare nonsens, want er zijn veel betere praktische oplossingen. Oplossingen die beter zijn voor het welzijn van dieren en die goedkoper en stabieler zijn dan een windturbine.

Ook Marianne Zwagerman is woedend over dit soort dingen en schrijft in haar column onder andere het volgende:

In haar opiniestuk bekritiseert Marianne Zwagerman scherp de plannen om het dorp Moerdijk (of delen ervan) op te offeren voor de uitbreiding van het haven- en industriegebied, specifiek om een groot landingspunt te creëren voor elektriciteit van offshore windparken.

Historisch gezien zijn dorpen wel vaker verdwenen voor echte vooruitgang, zoals snelwegen, industrie of stedenbouw.

Maar in dit geval is het geen vooruitgang, maar "pure waanzin". Moerdijk moet wijken voor wat zij de grootste dwaling van deze eeuw noemt: het massaal inzetten op windenergie op zee. Het gebied wordt de "stekkerdoos" (hoogspanningsstation en conversiepark) voor de "terreurturbines" – een term waarmee ze de enorme, landschapsverwoestende windmolens op zee aanduidt.

Zwagerman vindt het absurd dat een heel dorp en leefomgeving worden platgewalst voor een energiebeleid dat volgens haar inefficiënt, duur, onbetrouwbaar en milieuonvriendelijk is (denk aan grondstoffen, vogelsterfte, horizonvervuiling, etc.). Ze ziet het als symbool van een ideologische groene obsessie die burgers en landschap opoffert zonder reëel alternatief of rendement.

Helaas zal ook de nieuwe regering zich onverminderd bezig gaan houden met het 'redden van de planeet' door verder te gaan met dit soort onzinnige plannen waarvan gewone burgers zoals gewoonlijk het slachtoffer worden.

Het is wel een akelig gevoel als je weet dat misschien ook jouw woonplaats waar talloze generaties van je familie hebben gewoond zomaar kan worden opgeofferd voor het klimaat of straks ook defensie.