De recente uitspraken van Staatssecretaris Boswijk over de herinvoering van de opkomstplicht zijn geen incident.

Wie door de regels van het NOS-nieuws heen leest, ziet een zorgvuldig geregisseerde strategie.

Onder aanvoering van een kabinet dat nauwe banden onderhoudt met de agenda van het World Economic Forum (WEF), wordt de Nederlandse bevolking via de media stap voor stap voorbereid op een bittere realiteit: het offeren van onze jongeren op het geopolitieke schaakbord.

Het scenario is klassiek: eerst wordt er gesproken over "hoop" en "vrijwilligheid", maar in dezelfde adem wordt de deur naar dwang wagenwijd opengezet.

Staatssecretaris Boswijk (Defensie) stelt dat hij een verplichting "niet kan uitsluiten". Het is de bekende techniek van de Overton Window: het ondenkbare wordt bespreekbaar gemaakt, totdat het onvermijdelijk wordt.

De rol van de gevestigde media is hierbij cruciaal. In plaats van kritische vragen te stellen over de escalatiepolitiek die tot deze situatie leidt, fungeren zij als doorgeefluik van de angst.

Door voortdurend te hameren op de "noodzaak" van een legeruitbreiding naar 122.000 militairen, wordt een sfeer van constante dreiging gecreëerd.

Het zogenaamde "Máxima-effect" wordt ingezet als een glamoureuze verpakking voor een in essentie dodelijke boodschap. Terwijl de massa wordt afgeleid door beelden van een koningin in uniform, wordt op de achtergrond de juridische infrastructuur opgetuigd om jongeren straks – tegen hun wil – de hei op te sturen voor "oorlogsoefeningen".

De WEF-Agenda: Burgers als 'Assets'

Deze ontwikkeling sluit naadloos aan bij de centralistische visie van het WEF en aan aanverwante mondiale instituten. In deze visie is de soevereiniteit van het individu ondergeschikt aan de belangen van de staat en de internationale orde.

De burger wordt niet langer gezien als een vrij individu, maar als een 'asset' dat ingezet kan worden wanneer de geopolitieke belangen dat vereisen.

De "selectieve opkomstplicht" is een eufemisme voor staatswillekeur.

Het begint bij een "vrijwillige enquête", gaat over in een "verplichte enquête" en eindigt bij de dwang van een keuring en straffen voor wie weigert. Boswijk noemt dit "stapjes van de kelder naar de zolder", maar voor de jongeren die het betreft, voelt het als een fuik waaruit geen ontsnapping mogelijk is.

De Harde Realiteit: Sneuvelbereidheid

Het meest verontrustende aan de huidige retoriek is de psychologische conditionering. Door nu al te praten over wat er gebeurt "als het fout gaat" en de opkomstplicht "in één keer" te activeren bij een conflict, worden de geesten rijp gemaakt voor het feit dat ook Nederlandse inwoners zullen sneuvelen.

De abstracte begrippen van "landsverdediging" en "paraatheid" verhullen de rauwe werkelijkheid van de loopgravenoorlog waar de bevolking langzaam in wordt gemanoeuvreerd.

De boodschap is duidelijk: de tijd van vrijblijvendheid is voorbij. Onder het toeziend oog van internationale architecten wordt Nederland klaargestoomd voor een rol in een conflict waar de gewone burger de hoogste prijs voor zal betalen.

De vraag is niet óf de opkomstplicht er komt, maar wanneer de media en de overheid oordelen dat het publiek voldoende bang is gemaakt om de totale mobilisatie te accepteren.