rsz gasinstallatie groningenTerwijl de Nederlandse burger de thermostaat met vrees bedient en de energieprijzen door het plafond schieten, voltrekt zich in de Groningse velden een proces dat door critici wordt bestempeld als 'gelegaliseerde sabotage'.

De infrastructuur die Nederland decennialang voorzag van een strategische reserve, wordt niet simpelweg stilgelegd. Het wordt ontmanteld, opgeladen en weggegeven.



Het nieuws kwam deze week naar buiten: Oekraïne ontvangt medio maart de eerste ladingen "afgedankte" gasinstallaties uit het Groningen-veld. Pompen, kranen, compressoren; het hart van onze nationale energievoorziening wordt uit het Groningse landschap gesneden.

Officieel heet het "wederopbouwsteun" voor een bevriende natie in oorlog. Maar voor de oplettende burger voelt het als het definitief verbranden van de schepen.

Geen weg terug

Het venijn zit hem in de onomkeerbaarheid. Politici in Den Haag roepen al jaren dat de gaskraan in Groningen "in principe" dicht is, maar dat we in geval van een absolute noodsituatie – een totale Europese energiecrisis – nog een noodreserve zouden hebben. Dat argument kan nu de prullenbak in.

Zonder de specifieke machines die nu op transport gaan naar het oosten, is het fysiek onmogelijk om het Groningen-veld op korte termijn weer op te starten. De NAM heeft al laten weten geen rol meer voor zichzelf te zien. Het materieel is weg, de expertise verdwijnt, en de putten worden letterlijk en figuurlijk onbruikbaar gemaakt.

"Bewuste schaarste?"

De vraag die steeds vaker klinkt in de media en op de sociale kanalen is: waarom deze haast? Waarom wordt infrastructuur die miljarden waard is en onze laatste strohalm vormt, nu met spoed gedemonteerd?

De cynische kijker ziet opzet: Door de hardware fysiek te verwijderen, dwingt de overheid de energietransitie af. Er is straks simpelweg geen plan B meer. Geen gas uit Groningen betekent dat we volledig overgeleverd zijn aan dure import van vloeibaar gas (LNG) uit de VS of Qatar.

Terwijl we Oekraïne helpen met onze oude pompen, betaalt de Nederlandse belastingbetaler de hoofdprijs voor buitenlands gas. We geven de middelen weg om onszelf te redden, om vervolgens elders te smeken om brandstof.

Waar is de controle?

Het is opvallend hoe geruisloos dit proces verloopt. Waar is het debat over de strategische waarde van dit materieel?

Het volk kijkt toe hoe vrachtwagens vol Nederlands kapitaal de grens overgaan, wetende dat elke schroef die daar wordt aangedraaid, hier een dichte deur betekent. In een wereld waarin energie het nieuwe goud is, lijkt Nederland zijn eigen goudmijn niet alleen te sluiten, maar de scheppen en ladders ook nog eens weg te geven.

De conclusie is bitter: Groningen is niet langer een reserve. Het is een herinnering aan een tijd dat Nederland nog de controle had over zijn eigen thermostaat.

Die controle is nu onderweg naar Kiev, en wat er overblijft is een lege put en een torenhoge rekening.