Als je goed kijkt is bestaat er weinig verschil in de modus operandi van de overheid en de maffia.Beiden vinden dat mensen hen moeten betalen voor van alles en nog wat en beiden dreigen achter je aan te komen als je niet heel snel betaalt.
Waar de maffia je nog vaak tussen de vissen in het kanaal parkeert als je niet betaalt, zo doet de overheid dat door beslag te leggen op alles wat je bezit of je te gijzelen en op te sluiten als het boetes betreft.
("Slapen met de vissen" is een beroemd gezegde dat betekent dat iemand dood is, meestal als gevolg van moord en dat hun lichaam in een rivier of kanaal is gedumpt).
Het bezit van een vakantiehuis, een gevulde spaarrekening voor de oude dag, of een geërfde woning die nog even leegstaat: ooit waren het symbolen van hard werken, zorgvuldigheid en opgebouwde zekerheid.
Vandaag de dag hangt er vooral een fiscaal doemscenario boven. Met een spervuur aan nieuwe belastingmaatregelen lijkt de overheid een duidelijke boodschap te hebben voor de burger: uw bezit is niet van u, het is een voorschot op onze schatkist.
De recente alarmbellen op de markt voor vakantiewoningen zijn het zoveelste symptoom van een dieperliggende ziekte.
Makelaars waarschuwen voor kelderende verkopen en stagnerende prijzen, omdat de fiscale rek er simpelweg uit is.
Burgers bereiken het breekpunt waarop ze weigeren nog langer te betalen voor het 'privilege' om iets te bezitten waarover tijdens de opbouw al talloze malen belasting is afgedragen.
De kern van de woede ligt in een fundamentele verschuiving van de filosofie achter ons belastingstelsel. Waar belasting ooit bedoeld was als een redelijke afdracht over gemaakte winst of werkelijk genoten inkomen, is het overheidsbeleid verworden tot een jacht op bezit, beschikbaarheid en fictie.
Het socialmediabericht dat momenteel veel aandacht trekt, legt de vinger pijnlijk op de zere plek.
Een leegstaand vakantiehuis.
— Peter ter Horst (@PeterterHorst) May 17, 2026
Een geërfde woning die nog niet verkocht is.
Spaargeld met nauwelijks rente.
Aandelen met alleen papieren winst.
Een huurobject dat al jaren leeg staat.
De redenering verschuift langzaam van belasting op werkelijk rendement naar belasting op bezit,… https://t.co/FZXJ4yHeft
Geld dat virtueel groeit, maar pas waarde heeft bij verkoop, wordt alvast belast.
Jarenlang kregen spaarders nauwelijks rente, maar de belastingdienst deed alsof er gouden bergen werden verdiend.
Een leegstaande (geërfde) woning of een vakantiehuis kost klauwen met geld aan box 3-heffingen, ongeacht of er een cent mee wordt verdiend.
Het resultaat? Burgers moeten interen op hun werkelijke cashflow en hun reële spaargeld om belastingen te betalen over geld dat ze nooit in handen hebben gehad.
Dit is geen belastingheffing meer; dit grenst aan doelbewuste intering van privékapitaal.
Je ziet in deze fiscale agressie al langer een patroon dat verder gaat dan alleen het dichten van gaten in de rijksbegroting. In debatten klinkt steeds vaker de link met internationale, globalistische agenda’s zoals die van het World Economic Forum (WEF).
De beruchte en veelbesproken slagzin "You'll own nothing and you'll be happy" (Je zult niets bezitten en gelukkig zijn) lijkt in Den Haag bijna als blauwdruk te worden gebruikt.
Door de drempels voor vermogensopbouw, vastgoedbezit en zelfstandige reserves zo hoog te maken dat ze onbetaalbaar worden, wordt de burger steeds afhankelijker van de staat of van grote, institutionele verhuurders en corporaties.
Zelfredzaamheid wordt effectief weggesaneerd onder het mom van 'fiscale rechtvaardigheid' en het aanpakken van vermogensongelijkheid.
Het meest stuitende element voor de belastingbetaler is de constante herhaling van de heffing. Over het geld waarmee een vakantiehuis, aandelenportefeuille of spaarsaldo is opgebouwd, is in het verleden al inkomstenbelasting of vennootschapsbelasting betaald (vaak tot wel 49,5%). Bij de aankoop van vastgoed volgt de overdrachtsbelasting. En vervolgens blijft de fiscus elk jaar terugkomen om een hap uit datzelfde, reeds belaste vermogen te nemen.
Wanneer de overheid alles waar overwaarde, potentiële opbrengst of simpelweg 'ruimte' zit, gaat beschouwen als haar eigendom, verliest het concept van privébezit zijn waarde.
De overheid jaagt op de centen van de burger tot de citroen volledig is uitgeperst. Maar de wal begint het schip te keren.
Als de markt voor vakantiewoningen instort en burgers hun spaargeld noodgedwongen gaan consumeren of wegsluizen in plaats van te investeren, droogt de bron vanzelf op.
Het wordt tijd dat de politiek inziet dat de grens tussen 'een eerlijke bijdrage aan de samenleving' en 'fiscale onteigening' al lang is overschreden.
Een overheid die de eigen burger dwingt zijn bezit op te eten om de belastingdienst te vriend te houden, heeft het morele kompas volledig verloren en laat zien te handelen namens onzichtbare opdrachtgevers bij de 'praatclubjes'.