Het loopt gierend uit de hand met een overheid die denkt te kunnen regeren door middel van handhaving en dwang.

Kijk eens goed naar de cijfers van de afgelopen zes jaar. In een tijd waarin de ene na de andere politieke partij beloofde de bezem door de bureaucreatie te halen, gebeurde er in werkelijkheid het tegenovergestelde.

Het aantal rijksambtenaren steeg met maar liefst 38 procent. De loonkosten voor dit apparaat explodeerden met 68 procent.

Terwijl jij worstelt met je energierekening, de boodschappen en de almaar stijgende vaste lasten, groeide de overheid als een paddenstoel in het donker.

Wie nu nog gelooft dat dit 'incidenten' zijn of het gevolg van 'opstartproblemen', slaapt met de ogen open.

Een overheid creëert van nature geen enkele cent aan welvaart; ze kan alleen herverdelen wat ze eerst bij de werkende burger en ondernemer heeft weggehaald.

En hoe groter het apparaat wordt, hoe meer het gevoed moet worden.

Het wrange is: jij betaalt de hoofdprijs, maar krijgt er steeds minder voor terug. De loketten sluiten, de zorg loopt vast, de woningmarkt zit op slot en de menselijke maat is allang ritueel geslachtofferd op het altaar van de systeemwereld.

Waar al die tienduizenden extra poppetjes dan wel druk mee zijn? Met jou. En met elkaar.

We stevenen in hoog tempo af op een hyper-bureaucratische controlemaatschappij. Of je het nu technocratie, doorgeslagen regulering of een moderne variant van een verstikkende heilstaat noemt: het resultaat is identiek.

De nationale overheid timmert elke millimeter van je leven dicht met wetten, meldplichten en registraties.

En alsof dat nog niet genoeg is, stort Brussel er wekelijks een vrachtwagenlading aan Verordnungen overheen die hier door ijverige Haagse ambtenaren met een gouden randje worden ingevoerd.

Het mechanisme is angstaanjagend simpel: hoe meer regels er worden verzonnen, hoe meer controleurs, handhavers en inspecteurs er nodig zijn om te controleren of jij wel in de pas loopt.

Een systeem dat niet meer steunt op het vertrouwen van de burger, móét wel overstappen op controle en dwang om overeind te blijven.

De overheid gokt erop dat de massa het voor zoete koek blijft slikken. Ze rekent op de historisch brave aard van de burger, op de financiële afhankelijkheid van toeslagen en subsidies, en op de beproefde tactiek om groepen in de samenleving tegen elkaar uit te spelen.

Maar die rekensom klopt niet meer als de rek er bij de mensen definitief uit is.

Je kunt een bevolking niet permanent dwingen om te applaudisseren voor een machine die hen financieel uitkleedt en hun individuele vrijheid stap voor stap inperkt.

De inzet van harde handhaving en undercovereenheden bij protesten laat zien hoe nerveus het systeem wordt als de burger tegengas geeft.

Het is het ultieme bewijs van het failliet van de overheid: wanneer de argumenten op zijn, resten alleen nog de wapenstok en de dwangsom.

Geen enkel systeem in de geschiedenis heeft standgehouden wanneer het draagvlak onder de bevolking volledig was verdampt. De boog kan niet permanent gespannen staan.

Maar verandering begint pas wanneer genoeg mensen ophouden met wegkijken.

Wachten tot de overheid zichzelf inkrimpt is alsof je de kalkoen vraagt het kerstdiner te organiseren. Het gebeurt niet.

Het is tijd om de papieren werkelijkheid te weigeren en niet langer blind achter de fanfare aan te lopen.

Voordat de machine zo groot is dat de nooduitgang definitief op slot zit.