Onder het mom van verduurzaming wordt een vitale sector gedwongen om als gratis bank voor de Staat te fungeren.

Het resultaat? Een gegarandeerde faillissementsgolf, een kunstmatige schaarste-economie en een nieuwe ronde prijsverhogingen voor de burger. 

 
Het heeft er alle schijn van dat we getuige zijn van de zoveelste bewuste poging om de dragende krachten van de Nederlandse economie te slopen.

Onder de vlag van klimaatideologie en herverdeling wordt per 1 juli de zogeheten ‘vrachtwagenheffing’ ingevoerd. De overheid presenteert het als een administratieve verschuiving, maar in werkelijkheid is het een frontale aanval op ondernemers, een garantie voor nieuwe prijsstijgingen in de winkels, en de blauwdruk voor een schaarste-economie waarin het mkb bewust kapot wordt gemaakt.

De transportsector bepaalt volgens het CBS maar liefst 5 procent van ons bruto binnenlands product (bbp) en vormt de absolute levensader van onze internationale concurrentiepositie en dagelijkse bevoorrading.

Toch gaan beleidsmakers met een schrikbarende laconiek om met een maatregel die door kopstukken uit de sector wordt bestempeld als "een van de grootste structurele schokken in decennia".

Wat deze maatregel werkelijk destructief maakt, is de diep onrechtvaardige manier waarop de overheid de liquiditeit uit bedrijven zuigt.

De staat incasseert deze kilometerheffing namelijk direct, terwijl transportbedrijven in de harde praktijk vaak twee tot vier maanden — en soms nog langer — op de betaling van hun facturen moeten wachten.

Dit betekent dat de transportsector door Den Haag wordt misbruikt als een renteloze voorfinancier van de overheid én van de gehele logistieke keten.

Kleinere en middelgrote transportbedrijven hebben simpelweg de financiële buffers niet om deze enorme bedragen maandenlang voor te schieten.

Terwijl zij wachten op hun rechtmatig verdiende geld, eist de Belastingdienst dat de heffing direct wordt overgemaakt.

Dit wanbeleid jaagt gezonde ondernemers rechtstreeks de afgrond in. Het resultaat is een gedwongen fusie- en overnamegolf waarbij het Nederlandse mkb wordt opgeslokt door miljardenconcerns (de Blackrocks van deze wereld).

Wie denkt dat dit probleem beperkt blijft tot de transporteurs zelf, negeert de wetten van de economie. Veel vervoerders opereren nu al met flinterdunne winstmarges en hebben geen vet meer op de botten.

Een directe kostenstijging van circa negen tot tien procent op distributievervoer kan onmogelijk door de sector worden geabsorbeerd.

Als we kijken naar de harde cijfers, wordt de transportsector opgezadeld met een extra kostenpost van € 6,50 tot € 7,00 per uur. Ter vergelijking: een chauffeur kost € 38 tot € 40 per uur, de diesel kost circa € 20 per uur, en het materieel inclusief onderhoud bedraagt € 12 tot € 15 per uur. Een plotselinge verhoging van 7 euro per uur is geen kleine 'toeslag' — het is een fundamentele verslechtering van het hele verdienmodel.

Deze extra kosten verdwijnen niet in het niets; ze worden onherroepelijk doorberekend in de keten. Hoewel grote verladers en retailers nu nog wegkijken en doen alsof hun neus bloedt, zullen de prijzen in de supermarkten en winkels opnieuw exploderen.

De burger, die al zucht onder historisch hoge lasten, mag de ideologische ambities van Den Haag wederom gaan afrekenen bij de kassa.

De situatie vertoont angstaanjagende gelijkenissen met de Brexit-periode. Destijds staarden beleidsmakers zich blind op procedures en regeltjes, terwijl de praktijkstroom volledig vastliep en de totale ontwrichting van de aanvoerlijnen pas werd opgemerkt toen het te laat was.

Nu zien we exact hetzelfde patroon. De kilometerheffing komt bovenop de recent geëxploodeerde financieringslasten, stijgende personeelskosten en de dwingende, peperduure verplichting om te investeren in elektrificatie en laadsystemen.

Er wordt een perfecte storm gecreëerd.

De harde gevolgen van dit beleid zullen binnen enkele maanden zichtbaar worden in de vorm van lege schappen en faillissementsverslagen.