Achter de schermen van de omroep heeft zich een klassieke paleisrevolutie voltrokken. Het boegbeeld van deze coup, dr. Raisa Blommestijn, blijkt de omroep in een ijzeren greep te houden — waarbij de wet, de ethiek en het geld van de belastingbetaler het nakijken hebben.
Ongehoord Nederland (ON!) betrad het publieke omroepbestel met een ronkende belofte: het openbreken van de Hilversumse "ons-kent-ons-cultuur", het bestrijden van de "kartelpolitiek" en het beschermen van de burger tegen misbruik van publiek geld.
Nu, in 2026, schetsen recente uitspraken van de rechter en de mediawaakhond een ontluisterend tegenbeeld.
Achter de schermen van de omroep heeft zich een klassieke paleisrevolutie voltrokken.
Het boegbeeld van deze coup, dr. Raisa Blommestijn, blijkt de omroep in een ijzeren greep te houden — waarbij de wet, de ethiek en het geld van de belastingbetaler het nakijken hebben.
1. De Grote Schoonmaak: De val van Arnold Karskens
Om te begrijpen hoe groot de macht van Raisa Blommestijn binnen ON! is geworden, moeten we terug naar de interne machtsstrijd die in 2024 ontbrandde.
Oprichter en toenmalig voorzitter Arnold Karskens uitte destijds openlijk zijn zorgen over de radicalisering van Blommestijns uitingen op het socialmediaplatform X.
Karskens vreesde dat haar extreme standpunten de prille omroepvergunning in gevaar zouden brengen onder druk van de NPO.
Het conflict escaleerde, waarna Blommestijn in januari 2024 demonstratief opstapte.
Haar vertrek bleek echter een strategische terugtrekkende beweging.
Achter de schermen organiseerde een loyale harde kern binnen de omroep een rebellie. Karskens werd via een interne brandbrief beschuldigd van het creëren van een "toxische cultuur" en op non-actief gesteld.
Blommestijn keerde prompt terug, maar niet zomaar als presentatrice. Ze nam direct de regie in handen om haar voormalige baas definitief te lozen.
De 'Verbijsterende Dubbelrol' volgens de Rechtbank
Het gerechtshof oordeelde in april 2026 vernietigend over het ontslag van Karskens. Uit de juridische stukken bleek dat Raisa Blommestijn — die nota bene zelf een diepgaand persoonlijk conflict met Karskens had — door de Raad van Toezicht was aangesteld om het onafhankelijke interne onderzoek naar hem te leiden.
De rechter sprak van een "verbijsterende dubbelrol" en verklaarde het ontslagonderzoek uiterst onzorgvuldig en ongeldig.
Uit de rechtszaak kwam naar voren hoe ver Blommestijn ging om Karskens te beschadigen. Ze nam interviews af met medewerkers, bepaalde mede de conclusies van het externe onderzoeksrapport én diende zelf twee belastende verklaringen in tegen Karskens: één op eigen naam, en één volledig anoniem op nummer, waardoor het leek alsof er meer getuigen waren dan in werkelijkheid het geval was.
Het gerechtshof maakte hier korte metten mee.
Hoewel Karskens zijn positie niet direct terug heeft, is de juridische onderbouwing van zijn ontslag volledig van tafel geveegd.
Het legde een cultuur bloot waarin de regels van onafhankelijkheid doelbewust werden genegeerd om Blommestijn ruim baan te geven.
2. De Privé-advocaat en de Publieke Portemonnee
Terwijl Blommestijn organisatorisch de touwtjes in handen nam, liep er een strafzaak tegen haar wegens groepsbelediging en smaad op X.
Eind 2024 werd zij hiervoor door de rechtbank in Den Haag veroordeeld tot een taakstraf van 80 uur.
In april 2026 diende het hoger beroep in deze zaak. Hoewel de uitspraken die zij deed — gerelateerd aan asielzoekers en minderheden — volledig op persoonlijke titel waren geplaatst, weigerde Blommestijn de financiële consequenties hiervan zelf te dragen.
Begin 2026 onthulden kritische media dat de Raad van Toezicht van ON! ermee had ingestemd dat de omroep de advocatenkosten voor Blommestijns privé-strafzaak zou betalen. In totaal werd er zo'n 30.000 euro aan publiek omroepgeld (belastinggeld) overgemaakt naar haar raadsman.
Dit is een directe schending van de Mediawet.
Het Commissariaat voor de Media (CvdM) greep dan ook direct in na de publicaties en verordonneerde dat publieke middelen onder geen beding misbruikt mogen worden voor de strafrechtelijke verdediging van individuele presentatoren.
Het dwingende dictum van de mediawaakhond was helder: ON! moet dit geld tot op de laatste cent terugvorderen bij Blommestijn, op straffe van zware financiële sancties of het intrekken van de zendtijd.
3. De Confrontatie: De tactiek van de ontwijking
De hypocrisie van de situatie werd een aantal maanden geleden pijnlijk blootgelegd in de reportage van het kritische medium Left Laser.
Presentator Bob Sneevliet confronteerde Blommestijn met de brandende vraag wanneer zij van plan is de tienduizenden euro's aan de belastingbetaler terug te betalen. Het resultaat was een schoolvoorbeeld van mediatactische ontwijking.
Blommestijn, die er in haar eigen uitzendingen niet voor terugschrijkt om ministers en instanties "corrupt" en "ondemocratisch" te noemen, weigerde elke inhoudelijke reactie.
Met een ijzige stilte, ontwijkende blikken en cynische glimlachen liep ze weg van de microfoon. Het contrast kon niet groter zijn: fel en onbarmhartig als de camera's van haar eigen omroep draaien, maar volledig onmachtig en zwijgzaam wanneer er een spiegel wordt voorgehouden over haar eigen financiële handelwijze.
De huidige situatie rondom Raisa Blommestijn en Ongehoord Nederland toont aan hoe snel een ideologische beweging kan vervallen in exact de gedragingen die zij claimt te bestrijden.
Zonder de dwingende druk van de mediawaakhond had de leiding van de omoep de kaken stijf op elkaar gehouden en was het misbruik van belastinggeld geruisloos in de doofpot beland.
Het is een bittere pil voor de achterban van ON!. De omroep die beloofde het volk te vertegenwoordigen tegen de elite, wordt in de praktijk gegijzeld door de private belangen van één presentatrice.
Raisa Blommestijn bepaalt de wetten binnen ON!, controleert haar eigen controleurs, en laat de achterban de rekening betalen.
De vraag is niet langer of ON! Hilversum gaat veranderen, maar hoe snel ON! is veranderd in het ergste soort Hilversum.
Bronvermelding: Dit artikel is samengesteld op basis van openbare rechtbankverslagen (Zaak Karskens/ON!, april 2026), openbare besluiten van het Commissariaat voor de Media en journalistieke reportages van onder andere Left Laser en Villamedia.