Ooit stond autorijden symbool voor soevereiniteit en autonomie. Toen begon het met een onschuldig piepje. Een vriendelijke herinnering dat de gordel nog niet vastzat.

En als het aan de EU ligt gaat de controle over je auto straks zover dat zij de controle hebben over je gaspedaal.

Het begon met een onschuldig piepje. Een vriendelijke herinnering dat de gordel nog niet vastzat. Daarna kwamen de trillende sturen, de oplichtende dashboards en de camera’s die onze vermoeidheid — en daarmee onze gezichten — constant registreren.

Vandaag de dag is een nieuwe auto al een rijdende vermaning, een rijdend filter dat ons permanent bestraft en corrigeert.

Maar als het aan de Europese Commissie ligt, blijft het niet bij vermanen.

Vanaf 2030 wil Brussel de ultieme grens overschrijden: de controle overnemen van het gaspedaal. De illusie van de vrije burger sterft een zachte, bureaucratische dood.

Een recent rapport, gebaseerd op plannen die door de Europese Commissie worden onderzocht, laat er geen twijfel over bestaan. De zogenaamde Intelligent Speed Assistance (ISA), die sinds medio 2024 al verplicht waarschuwt bij elke vermeende snelheidsovertreding, moet worden omgevormd tot een dwingend keurslijf.

Via satellietnavigatie, 5G-signalen en camera’s zal de software van je auto het motorvermogen simpelweg afknijpen zodra je de door de overheid vastgestelde limiet overschrijdt. Je denkt dat je rijdt, maar in werkelijkheid ben je slechts een biologisch aanhangsel van een centraal gestuurd algoritme.

Iedere totalitaire neiging in de geschiedenis wordt verkocht onder de vlag van een nobel streven.

In de twintigste eeuw was het de utopie van de klassenloze heilstaat die de Sovjet-Unie gebruikte om elk aspect van het menselijk leven te reguleren, te controleren en te verstikken.

Vandaag de dag hanteert Brussel een subtieler, maar even verstikkend moreel schild: 'veiligheid' en 'duurzaamheid'.

Want wie kan er nu tegen minder verkeersslachtoffers zijn? Wie durft het morele debat aan te gaan als elk tegenargument wordt geframed als een pleidooi voor onverantwoordelijk rijgedrag?

Dit is de klassieke tactiek van de sluipende machtsuitbreiding.

Stukje bij beetje, wetje voor wetje, wordt de individuele vrijheid afgepeld. Het begint met een advies, het transformeert in een waarschuwing, en het eindigt in een absoluut verbod dat technisch wordt afgedwongen. De burger wordt niet langer gezien als een rationeel, soeverein individu dat verantwoordelijkheid kan dragen voor zijn eigen daden, maar als een potentieel gevaar dat permanent onder curattele moet staan.

"Het reële gevaar schuilt niet in de snelheid, maar in de totale overgave van de menselijke autonomie aan een feilbare centrale autoriteit."

De ironie is dat deze technocratische droomwereld steunt op drijfzand. Zoals critici en praktijkexperts nu al waarschuwen, is de technologie achter verkeersbordherkenning en digitale kaarten notoir onbetrouwbaar. GPS-signalen vallen weg, kaarten zijn verouderd en camera's missen borden of lezen de parallelweg in plaats van de snelweg.

Een auto die in een fractie van een seconde autonoom besluit het vermogen dicht te knijpen op een drukke snelweg omdat de software denkt dat er een snelheidslimiet van 30 km/u geldt, creëert geen veiligheid. Het creëert levensgevaarlijke chaos.

Bovendien opent dit de deur naar een angstaanjagend precedent op het gebied van cybersecurity en privacy. Als een auto via 5G-signalen en centrale software kan worden afgeremd, wie trekt er dan werkelijk aan de touwtjes? Wat als deze systemen worden gehackt?

Of erger nog: wat als de overheid in de toekomst besluit dat je auto helemaal niet mag starten omdat jij jouw 'carbon footprint' hebt overschreden, of omdat je je kritisch hebt uitgelaten over het beleid?

De stap van een snelheidsbegrenzer naar een totale mobiliteitsrestrictie is technisch gezien verwaarloosbaar.

Vroeger betekende autorijden een stuk pure, onversneden vrijheid. Het was de ultieme expressie van individuele mobiliteit: de sleutel omdraaien en kunnen gaan en staan waar men wilde, zonder verantwoording verschuldigd te zijn aan een centrale planner. Het was het domein waar de burger zelf meester was over zijn voertuig, zijn beslissingen en de consequenties daarvan.

Brussel is bezig deze ziel systematisch te vernietigen.

Men wil een maatschappij van passieve consumenten die keurig binnen de digitale lijntjes kleuren die door de Europese Commissie zijn getrokken.

De plannen voor 2030 zijn niet de 'ingrijpendste hervorming sinds de veiligheidsgordel', zoals eufemistisch wordt beweerd; het is de definitieve overgang van een vrije samenleving naar een digitaal bestuurde controlemaatschappij.

Het wordt tijd dat de burger de voet stijf op het gaspedaal houdt en weigert de controle over het eigen leven af te staan.