Nog even en dan is het weer Sinterklaas. Dit afgelopen weekend hebben weer vele glunderende kinderkopjes vol spanning uitgekeken naar de stoomboot. De filantroop te paard uit Spanje is weer aangekomen.

Echter, er zijn ook kinderen voor wie er geen Sinterklaas komt; nu niet, nooit meer….

Ook wij volwassenen worden weer even kind. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat we zelf een grote winterpeen in een schoen stopten en vol verwachting ’s ochtends gingen kijken.

Het is een droomwereld, een stukje illusie welke we onze kinderen graag gunnen. Daarom is het ook heel begrijpelijk dat er in het Journaal wordt gezegd dat er dit jaar, ondanks de crisis, niet op Sinterklaas beknibbeld wordt door gezinnen.

Onze kinderen zijn gelukkige kinderen, omdat ze ouders hebben die van hen houden, hen beschermen en hen al het mooie en goede in de wereld gunnen.

Graag zouden we nog even in de illusie blijven, maar dat gaat niet langer. Niet als je het verhaal van André Vergeer op Klokkenluider hebt gelezen. Ook dat gaat over kinderen, maar maar dan die die wel wat anders aan hun hoofd hebben dan Sinterklaas.

Kinderen die gebruikt worden als handelswaar, gebruikt, misbruikt en als ze “geluk” hebben in leven blijven. Zoals André schrijft:

“Kindermisbruik komt voor op zeer grote schaal, binnen zowel als buiten het gezin, wordt voor zeer veel geld in beeld gebracht en verkocht en wordt door zowel de overheid als door de mainstream media en allerlei belangenorganisaties afgedekt op uiterst laakbare gronden. De omvang, de grote psychische en fysieke gevolgen voor de betrokken kinderen en hun ouders en familieleden worden daarmee ondergeschikt gemaakt aan de financiële belangen en de ongebreidelde lusten van een kleine groep criminelen. De onderwereld raakt hiermee op een onaanvaardbare wijze verstrengeld met de bovenwereld. Drugs- en mensenhandel en het witwassen van crimineel geld krijgen daarmee een vrijbrief van, vooral, Justitie vanwege de chantabele positie van hooggeplaatste pedoseksuelen en hun notoire beschermers bij de overheid en haar handlangers”.

In het artikel gaat hij ver, heel ver, inclusief schokkende afbeeldingen onder het motto: “Zachte heelmeesters maken stinkende wonden” en omdat een beeld meer zegt dan duizend woorden. Hij raadt mensen aan die niet over een sterke maag beschikken om het artikel over te slaan.

Begrijpelijk, maar aan de andere kant verdienen de slachtoffertjes van satanische beesten het dat er in ieder geval aandacht aan hen wordt besteed, dat wij ze niet zomaar afschrijven als iets wat ons niet aangaat.

Het artikel gaat ook ver in de zin dat er dingen worden getoond en geschreven die misschien juridisch gezien net wel of net niet door de beugel kunnen en dan met name voor wat betreft de afbeeldingen. Het is een moedig verhaal, maar ook een bijna wanhopig verhaal omdat blijkt dat aangifte doen van dit soort zaken in de praktijk nauwelijks of geen resultaat oplevert omdat de grootste boosdoeners en smeerlappen juist daar zitten waar het probleem dient te worden aangepakt.

Ook wij kunnen deze kinderen geen mooie Sinterklaas bezorgen, maar het allerminste wat we kunnen doen is er aandacht aan besteden en hopen dat iedereen dit doet zodat er eindelijk een einde kan komen aan misschien wel de grootste misstand in onze maatschappij en die over de rest van de wereld.

Het volledige artikel van André Vergeer valt te lezen op Klokkenluideronline. Dank voor je moed André!