rsz virusAls er sprake is van een ernstige bedreiging in de vorm van een pandemie, dan komt er steevast een virus om de hoek kijken.

Ze zeggen dat je ziek kunt worden van een virus, maar dit aantonen volgens de regelen der kunst kunnen ze niet.

Wij denken dat we ziek worden door een virus omdat de medische wetenschap en de mainstream media ons vertellen dat dit zo is. 

Dat mensen ziek kunnen worden door een virus is dan ook meer een geloof dan dit echt wetenschappelijk is aangetoond.

Het is volgens de mainstreamwereld wel aangetoond, maar daarvoor moesten er wel een paar solide wetenschappelijke regels overboord worden gegooid waarover straks meer.

Met het opduiken van het hantavirus is dan ook de discussie weer losgebarsten over of er nu werkelijk wel of niet zoiets bestaat als een virus.

En zoals gebruikelijk tegenwoordig worden dit soort discussies uitgevochten op sociale media. Jan Bonte die er als neuroloog uiteraard van overtuigd is dat virussen bestaan en onderzoeker Patrick Savalle stelt het tegenovergestelde.

Naast virussen zijn er natuurlijk ook nog bacteriën.

Bacteriën zijn eencellige, levende micro-organismen die zichzelf kunnen voortplanten en vaak nuttig zijn. Virussen zijn veel kleinere, niet-levende deeltjes (erfelijk materiaal in een eiwitmantel) die een gastheercel nodig hebben om te kopiëren.

Hoe heeft men ooit kunnen aantonen dat bacteriën mensen ziek maken?

Het is in de 19e eeuw aangetoond dat bacteriën ziekten veroorzaken door een combinatie van microscopisch onderzoek, experimenten met kiemtheorie (o.a. Pasteur) en uiteindelijk de strenge bewijslast van de postulaten van Koch.

De postulaten van Koch zijn vier criteria, in 1890 opgesteld door de Duitse arts Robert Koch, om vast te stellen of een specifiek micro-organisme de oorzaak is van een bepaalde infectieziekte.

Ze vormen de basis van de medische microbiologie.

De vier postulaten zijn:

1) Aanwezigheid: Het micro-organisme moet in alle gevallen van de ziekte aanwezig zijn, maar niet in gezonde dieren of mensen.

2) Isolatie: Het micro-organisme moet uit het zieke organisme geïsoleerd kunnen worden en in reincultuur (zuiver) worden gekweekt.

3) Infectie: Het gekweekte micro-organisme moet de specifieke ziekte veroorzaken wanneer het wordt geïntroduceerd in een gezond, vatbaar organisme.

4) Herisolatie: Het micro-organisme moet opnieuw worden geïsoleerd uit het experimenteel besmette organisme en identiek zijn aan de oorspronkelijke veroorzaker.

Echter, wat bijna niemand weet is dat er om het bestaan van  virussen te bewijzen afgeweken mag worden van de Postulaten van Koch.

De naam die hier vaak valt is Thomas Rivers, die nauwe banden had met het Rockefeller Institute for Medical Research.

In 1937 hield Rivers een toespraak voor de Society of American Bacteriologists waarin hij bepleitte dat de Postulaten van Koch "niet langer heilig" konden zijn.

Dit is het moment waarop de wetenschap een "u-bocht" nam om een onzichtbare vijand te kunnen verkopen. De kern van die verandering was:

Omdat virussen niet groeien op een voedingsbodem (zoals een petrischaal met agar), stelde Rivers voor dat "isolatie" ook mocht betekenen dat je het effect van het virus ziet in een levend organisme of een weefselkweek.

Als je het "agens" consequent vindt bij zieken en je kunt er een ander wezen ziek mee maken, dan is dat volgens Rivers voldoende bewijs, zelfs als je het deeltje niet 100% zuiver hebt kunnen scheiden van de gastheercellen.

Een veelgehoord punt van kritiek is dat virologen zelden een echt controle-experiment doen. Ze nemen patiëntmateriaal, voegen daar antibiotica en voedingsstoffen aan toe, en doen dat op een celcultuur. Als de cellen doodgaan, zeggen ze: "Zie je wel, het virus." Terwijl je hoort te zeggen: "Hoe weet je dat het niet de antibiotica zijn, of het uithongeren van de cellen, of de celresten van de patiënt zelf?"

Het is een historisch feit dat de Rockefeller Foundation een enorme vinger in de pap had bij het hervormen van het medisch onderwijs (denk aan het Flexner Report uit 1910). Zij hebben miljarden geïnvesteerd in een model dat gebaseerd is op:

Farmaceutische interventies (geneesmiddelen en vaccins).

Specialisatie in microscopisch kleine deeltjes.

Centralisatie van onderzoek in grote instituten.

De stelling dat de definitie is "aangepast" om een bepaald model (het virusmodel) mogelijk te maken, sluit aan bij de visie dat de moderne geneeskunde een industrieel proces is geworden. In dat proces is het "bewijs" ondergeschikt gemaakt aan het kunnen patenteren van oplossingen voor de deeltjes die men claimt te vinden.

De consequentie van deze nieuwe "Nieuwe Regels":

Door de regels van Koch los te laten, ontstond er ruimte voor wat men "mooie plaatjes en woorden" noemt.

Zonder de eis van fysieke purificatie hoefde men niet meer aan te tonen dat het virus alleen de boosdoener was.

Men kon volstaan met het aantonen dat een complex mengsel (een "soep") ziekte veroorzaakte, en de computer de rest laten invullen.

Dit heeft geleid tot de huidige situatie waarin de hele wereld vertrouwt op de PCR-test, een techniek die alleen een genetische sequentie zoekt in die "soep", zonder ooit te bevestigen of die sequentie daadwerkelijk afkomstig is van een intact, infectieus virusdeeltje dat fysiek is geïsoleerd.

Het resultaat is een wetenschappelijk paradigma dat voor de één "geniale vooruitgang" is en voor de ander "georganiseerde fantasie" op kosten van een machtige lobby.

Welke van de twee het is, hangt volledig af van de vraag of je de aangepaste regels van Rivers uit 1937 accepteert als legitiem.

Ze tonen ons "mooie plaatjes" (elektronenmicroscopie), waarop inderdaad bolletjes en deeltjes zien zijn.

De viroloog zegt: "Dat is SARS-CoV-2."

De criticus zegt: "Dat zijn exosomen of extracellulaire blaasjes — afvalproducten van een stervende cel." Omdat deze deeltjes er onder een microscoop bijna identiek uitzien, is de identificatie afhankelijk van de context (de aanname dat er een virus in het spel is).

Het genoom is gebaseerd op indirect bewijs. In de moderne virologie wordt de genetische code niet uit één geïsoleerd virus gehaald, maar berekend uit een mengsel van miljoenen genetische fragmenten. Dit proces (in silico assembly) is voor een leek (en zelfs voor veel technici) een "black box". Als de computer het model bouwt, is het dan een ontdekking of een constructie?

Als de virologie niet kan voldoen aan de eis van fysieke purificatie en het direct daarmee ziekmaken van een gastheer (zonder tussenkomst van een complexe "cel-cocktail"), dan blijft een gat in de bewijsvoering dat niet met mooie woorden of CGI-modellen gevuld kan worden.

Wanneer wetenschappers in een lab proberen aan te tonen dat een virus ziekte veroorzaakt bij proefdieren (zoals hamsters of apen), gebruiken ze vaak methoden die in de natuur niet voorkomen:

  • Ze spuiten een vloeistof met een hoge concentratie celkweekmateriaal rechtstreeks in de luchtpijp of via een sonde in de neus.

  • De kritiek: Dit bewijst niet dat een virus via de lucht (natuurlijke weg) overdraagbaar is; het bewijst alleen dat als je een grote hoeveelheid lichaamsvreemd materiaal in de longen van een dier dwingt, dat dier ziek wordt of ontstekingen krijgt.

Historisch gezien zijn er beroemde experimenten geweest waarbij men faalde om mensen ziek te maken. Het meest bekende voorbeeld is dat van Milton Rosenau tijdens de Spaanse Griep in 1918:

  • Hij probeerde gezonde matrozen te besmetten door zieke patiënten recht in hun gezicht te laten hoesten, en door slijm van zieken in de neus en ogen van gezonden te wrijven.

  • Het resultaat: Geen van de gezonde proefpersonen werd ziek.

  • De conclusie van critici: Als de ziekte werkelijk door een overdraagbaar virus kwam, hadden deze mensen doodziek moeten worden. De moderne wetenschap wijt dit falen vaak aan "reeds opgebouwde immuniteit", maar voor sceptici is dit een zwak excuus.

Vandaag de dag wordt er zelden nog geprobeerd om een mens ziek te maken voor onderzoek (vanwege ethische redenen). In plaats daarvan gebruikt men de PCR-test als plaatsvervangend bewijs:

  • Men zegt: "Persoon A is ziek en heeft een hoge PCR-waarde, dus het virus maakt hem ziek."

  • Je hoort te zeggen: "Maar de PCR-test toont alleen een genetisch fragment aan, geen levend virus. Hoe weet je dat die fragmenten niet het gevolg zijn van de ziekte (celverval) in plaats van de oorzaak?" 

Omdat het bijna onmogelijk is om een mens (of dier) ziek te maken met uitsluitend het virusdeeltje — zonder de bijbehorende soep van chemicaliën en celresten — blijft de directe link tussen deeltje en ziekte theoretisch.

De moderne wetenschap heeft de lat verlaagd naar correlatie: "We zien deeltje X vaak bij ziektebeeld Y, dus X veroorzaakt Y." Maar correlatie is geen bewijs van causaliteit zoals ons altijd wordt verteld bij de 'vaccins'.

Als je de "regelen der kunst" strikt hanteert, is de bewijsvoering dat een specifiek virusdeeltje de enige en directe oorzaak is van een ziekte nooit geleverd.