De meeste mensen hebben geen flauw idee dat er voor 2022 dingen gebeurden in Oekraïne die duidelijk maken waarom de huidige situatie is ontstaan.

De oorlog kwam niet zomaar uit de lucht vallen en heeft een heel andere achtergrond dan 'Poetin wil een groot Russisch rijk en gaat daarom andere landen veroveren'.

Voor velen is het huidige conflict in Oekraïne een onverwachte gebeurtenis die in 2022 uit de lucht kwam vallen.

Om de huidige situatie te begrijpen, is het echter essentieel om naar de geschiedenis van de afgelopen dertig jaar te kijken.

Hieronder volgt een overzicht van de gebeurtenissen die hebben geleid tot de huidige escalatie. Het is geen volledig overzicht, want daar zou je een compleet boekwerk mee kunnen vullen. Maar, het is wel een overzicht dat laat zien op welke manier de feiten door de Westerse media worden verdraaid en hoe men op die manier probeert ons bang te maken en een oorlog in te rommelen die nooit onze oorlog zal zijn.

1989 – 1991: De belofte van vrede

Na de val van de Berlijnse Muur stemde de Sovjet-Unie in met de opheffing van de grens tussen Oost- en West-Duitsland en de ontbinding van het Warschaupact. De Russische troepen trokken zich terug uit Oost-Europa. Dit gebeurde op basis van mondelinge toezeggingen van onder andere de Duitse vicekanselier Hans-Dietrich Genscher en de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken James Baker in februari 1990.

De afspraak was helder: de NAVO zou geen centimeter naar het oosten uitbreiden. Terwijl de Russen vertrokken, bleven de Amerikaanse troepen echter gestationeerd in Duitsland.

2001: Een uitgestoken hand

In 2001 hield Vladimir Poetin in vloeiend Duits een toespraak in de Bondsdag. Hij bood het Westen een nauw partnerschap aan om de verdeeldheid uit het verleden definitief achter zich te laten.

Hoewel de Duitse parlementariërs enthousiast applaudisseerden, kwam de samenwerking er nooit. De Verenigde Staten hielden de boot af.

Destijds fungeerden Wit-Rusland, Oekraïne en de Baltische staten nog als een bufferzone tussen de NAVO en Rusland.

2004: De eerste scheuren in de buffer

In 2004 traden de Baltische staten toe tot de NAVO. Dit was de eerste directe schending van de bufferzone. In hetzelfde jaar waren bijna alle voormalige leden van het Warschaupact inmiddels lid geworden van de NAVO.

Rusland bleef op dat moment kalm en hield zich afzijdig.

2014: Het kantelpunt

Het Westen orkestreerde in 2014 een staatsgreep tegen de pro-Russische regering in Oekraïne, om deze te vervangen door een pro-westerse regering.

Direct daarna begon een proces van infiltratie:

• Amerikaanse militaire adviseurs en bedrijven zoals Monsanto en Blackwater werden actief in het land.

• Er werd openlijk gesproken over een toekomstig NAVO-lidmaatschap voor Oekraïne.

• Hunter Biden, zoon van de huidige Amerikaanse president, kreeg een prominente rol in de Oekraïense gassector.

Als reactie op deze ontwikkelingen – en om de strategische Zwarte Zeevloot in Sebastopol veilig te stellen – volgde de geweldloze bezetting van de Krim.

Zonder dat er een schot viel, keerde het schiereiland terug onder Russisch gezag, gesteund door een overgrote meerderheid van de lokale bevolking.

2014 – 2022: De vergeten oorlog in de Donbas

In de jaren die volgden, bestookte het Oekraïense leger (waaronder de omstreden Azov-brigades) de regio's Loehansk en Donetsk. Hierbij kwamen veel burgers en kinderen om het leven.

Oekraïne stopte met het betalen van pensioenen en kneep de geldkraan naar deze gebieden dicht. De voedselvoorziening en humanitaire hulp werden in deze periode volledig door Rusland overgenomen, een feit dat in de reguliere westerse media nauwelijks aandacht kreeg.

2020 – 2022: De escalatie

In 2020 vond er een poging plaats om de regering in Wit-Rusland omver te werpen, wat door het Kremlin werd gezien als de derde aanval op de bufferzone.

In 2022 deed Poetin een laatste diplomatieke poging. Hij eiste garanties dat Oekraïne nooit lid zou worden van de NAVO en dat Donetsk en Loehansk verregaande autonomie zouden krijgen binnen Oekraïne.

Nadat de Verenigde Staten deze eisen resoluut afwezen, trok het Russische leger Oekraïne binnen. De eisen voor vrede blijven onveranderd:

1. Neutraliteit en demilitarisering van Oekraïne.

2. Erkenning van de volksrepublieken Donetsk en Loehansk.

3. Erkenning van de Krim als Russisch grondgebied.

4. Denazificatie van de Oekraïense instituten.

Dit overzicht laat zien dat ons door de mainstream media een heel ander verhaal wordt verteld. 

Het begrijpen van de voorgeschiedenis is cruciaal voor iedereen die verder wil kijken dan de dagelijkse krantenkoppen.

Dit zijn de Westerse leugens zoals die door de mainstream media worden verspreid.

De oorlog in Oekraïne, gestart in 2022 als een grootschalige Russische invasie, komt voort uit Ruslands streven om Oekraïne binnen zijn invloedssfeer te houden en verdere NAVO-uitbreiding naar het oosten te voorkomen. Poetin streeft naar herstel van Russische invloed, ziet Oekraïne als historisch deel van Rusland, en reageerde op de pro-westerse koers van Kyiv.