Vandaag de dag heeft ons koninklijk huis weer het hoogste woord en is Maxima druk bezig met de geplande slavernij van de bevolking.

In mei 1940 hadden ze een iets minder grote mond toen ze als een dief in de nacht vertrokken naar Engeland, dit in tegenstelling tot de Belgische koning die wel op zijn post bleef.

Het is 86 jaar geleden. De klok slaat vieren’s ochtends op 28 mei 1940.

Terwijl de rest van het land in diepe duisternis is gehuld, tekent de 38-jarige Belgische Koning Leopold III in het geheim een document dat de geschiedenis van zijn land voorgoed zal veranderen.

Met één pennenstreek beëindigt hij de strijd, tart hij zijn eigen regering en tekent hij het doodvonnis voor zijn eigen reputatie.

België had het achttien dagen volgehouden tegen de Duitse overmacht. Achttien dagen van helse strijd, waarin het leger werd verscheurd, steden in brand vlogen en de kustlijn werd overspoeld door de pantserdivisies van de Wehrmacht.

Aan het hoofd van de troepen stond een tragische figuur. Koning Leopold III was een jonge weduwnaar, nadat zijn immens populaire vrouw, Koningin Astrid, vijf jaar eerder was omgekomen bij een auto-ongeluk dat hijzelf overleefde.

Nu, te midden van de oorlogschaos, weigerde deze 'soldatenkoning' hardnekkig om samen met zijn ministers naar het buitenland te vluchten.

Waar de Nederlandse koningin Wilhelmina en de Noorse koning Haakon VII kozen voor het voortzetten van de strijd vanuit Londen, besloot Leopold te blijven. Hij wilde het lot van zijn soldaten delen.

Maar bij het aanbreken van de dageraad op 28 mei deed hij iets wat zijn eigen regering hem expliciet had verboden.

Hij gaf zich over.

"Het grootste verraad uit de geschiedenis"

Leopold handelde alleen. Zonder overleg met zijn ministers, zonder de Franse of Britse bondgenoten tijdig te waarschuwen, en zonder een woord van dank aan de Franse en Britse soldaten die op dat moment vochten en stierven om de aftocht van de geallieerden te dekken.

De Belgische regering, inmiddels in ballingschap in Frankrijk, reageerde verbijsterd. Premier Hubert Pierlot en zijn kabinet distantieerden zich onmiddellijk van de vorst en verklaarden dat de koning in de onmogelijkheid om te regeren verkeerde.

De koning had constitutioneel simpelweg het recht niet om op eigen houtje de capitulatie te tekenen.

De woede bij de bondgenoten was zo mogelijk nog groter. De Franse premier Paul Reynaud verscheen die middag op de nationale radio. Zijn stem trilde van ingehouden woede:

"Nooit eerder in de geschiedenis is er sprake geweest van zulk verraad."

Ook in Groot-Brittannië was de schok groot. Winston Churchill, die achter de schermen best begreep hoe hopeloos de militaire situatie van de Belgen was geweest, stond onder immense druk van de Fransen.

Hij nam geen blad voor de mond toen hij het Britse Lagerhuis toesprak:

"Zonder voorafgaand overleg, met de kortst mogelijke kennisgeving, heeft hij door een persoonlijke daad een gezant naar het Duitse commando gestuurd en onze gehele flank blootgelegd."

De overgave liet de geallieerde troepen bij Duinkerken achter in een acute crisis, omsingeld door de nazi's.

Gevangene in een gouden kooi

Terwijl zijn volk de bittere jaren van de bezetting inging, bracht Leopold de rest van de oorlog door als krijgsgevangene.

Niet in een cel, maar onder Duits huisarrest in zijn eigen paleis in Laken. Het feit dat hij tijdens de bezetting hertrouwde met Lilian Baels en zelfs op bezoek ging bij Adolf Hitler in Berchtesgaden, deed zijn populariteit bij een groot deel van de bevolking geen goed.

Toen de oorlog voorbij was, was de koning niet langer welkom in zijn eigen land. De zogenaamde 'Koningskwestie' verscheurde België. Pas in 1950, na jaren van politieke patstelling en ballingschap in Zwitserland, mocht het volk zich in een referendum uitspreken: moest de koning terugkeren?

De bittere terugkeer

Leopold won. Maar liefst 57,68% van de Belgen stemde vóór zijn terugkeer. De cijfers maskeerden echter een diepe, gevaarlijke scheur in de samenleving. Vlaanderen had massaal 'ja' gestemd, maar Wallonië en Brussel zeiden resoluut 'nee'.

Toen de koning in juli 1950 weer voet op Belgische bodem zette, ontplofte het land. Massale stakingen legden de economie plat. Er braken hevige rellen uit en in de buurt van Luik schoot de rijkswacht vier betogers dood. België stond op de rand van een burgeroorlog.

Het drong eindelijk tot Leopold door dat zijn aanwezigheid het land onherstelbaar beschadigde. Binnen een jaar na zijn terugkeer deed hij troonsafstand ten gunste van zijn jonge zoon, Boudewijn.

Vandaag de dag, 86 jaar na die fatale ochtend in mei, is de wond in België grotendeels geheeld, maar de discussie is nooit helemaal verstomd.

Was Leopold III een koppige verrader die de grondwet schond, of was hij een tragische, misbegrepen held die zijn eigen legacy opofferde om bij zijn volk te blijven?

Het antwoord hangt, zelfs nu nog, af van aan wie je het vraagt.