Het is een publiek geheim dat de Europese Unie worstelt met haar imago. Maar de nieuwste strategie om de harten van de jeugd te veroveren, grenst aan het absurde.

Brussel wil vanaf volgende maand influencers toelaten tot de heilige hallen van de EU-toppen. maar wie kritiek heeft op de EU of Von der Leyen wordt resoluut geweerd.

Het is een publiek geheim dat de Europese Unie worstelt met haar imago. Maar de nieuwste strategie om de harten van de jeugd te veroveren, grenst aan het absurde. Brussel wil vanaf volgende maand influencers toelaten tot de heilige hallen van de EU-toppen. De voorwaarde? Je moet wel braaf in de Brusselde pas lopen. Wie kritisch is op de Europese eenheidsstaat, wordt resoluut geweigerd. Het is een flagrante poging tot staatspropaganda die de democratische geloofwaardigheid van de EU verder uitholt.

Laten we welwezen: het is volstrekt logisch dat politici de weg naar TikTok, Instagram en YouTube zoeken. De traditionele media bereiken de jeugd al lang niet meer, en ministers in Londen en Den Haag schuiven inmiddels ook aan bij populaire podcasts. Tot zover niets aan de hand.

De schoen wringt hem in de schaamteloze selectie aan de poort die Brussel nu hanteert. Uit een gelekt document met richtlijnen voor de 27 lidstaten blijkt dat influencers die 'standpunten tegen de EU-waarden' hebben gepubliceerd, op een zwarte lijst worden gezet. In gewoon Nederlands: ben je kritisch op het Brusselse migratiebeleid, de verstikkende landbouwregels of de miljardenverslindende klimaatplannen? Dan blijf je buiten de deur.

Het resultaat is een zorgvuldig geregisseerde poppenkast. Een influencer als de Duitse Chiara Gerngrosz — die openlijk pleit voor het opofferen van de nationale identiteit ten gunste van een 'Europese identiteit' — krijgt de rode loper uitgelegd. Zij mag met een hippe filter de 'zegeningen' van de Europese integratie viraal laten gaan.

Ondertussen worden kritische makers met miljoenenbereik, zoals de Nederlandse Eva Vlaardingerbroek of de Spaanse Silvia Bernal, de toegang ontzegd. Niet omdat ze de wet overtreden, maar simpelweg omdat hun mening de Eurocraten niet welgevallig is. Het is de ultieme safe space voor de Brusselse elite: een echokamer waarin geen kritische vraag gesteld mag worden.

"Het is typisch voor de EU dat ze influencers willen inzetten, maar ze wel eerst zelf willen beïnvloeden," sneerde de Britse politicus Mark Francois terecht.

De International Press Association (API) trok al direct aan de bel, en volkomen terecht. Journalisten houden zich (als het goed is) aan ethische codes; zij worden niet betaald om 'leuke content' te maken en kritische controle van de macht is hun kerntaak. Influencers daarentegen leven van clicks, likes en sponsoring. Door kritische influencers te weren en Eurofiele accounts exclusieve toegang te geven, creëert Brussel een leger van onbetaalde (of via subsidies gepaaide) pr-medewerkers die zich voordoen als onafhankelijke makers. Dat is geen informatievoorziening, dat is pure misleiding van de jonge kiezer.

De timing van dit Brusselse plannetje is bovendien electoraal oliedom. Juist nu eurosceptische en rechtse partijen over het hele continent electoraal oprukken, kiest de EU voor de tactiek van de struisvogel: de critici monddood maken door ze uit te sluiten.

Als de EU werkelijk gelooft in haar eigen project en haar zogenaamde 'democratische waarden', dan zou ze de discussie met haar critici niet moeten schuwen. Door alleen ja-knikkers toe te laten tot de Europese toppen, bewijst Brussel juist het gelijk van de sceptici: dat het een ondemocratisch, elitair bolwerk is dat doodsbang is voor tegenspraak.

Wat deze hele affaire pijnlijk duidelijk maakt, is dat de Europese Unie hier niet handelt uit openheid, maar vanuit een diep gewortelde achterbaksheid.

Een instituut dat claimt de democratie en de rechtsstaat te beschermen, maar ondertussen via gelekte achterkamertjesrichtlijnen een politieke filter zet op wie verslag mag doen, is simpelweg niet zuiver op de graat.

Het is een geraffineerde, achterbakse methode: in plaats van openlijk de censuurkaart te trekken, selecteert Brussel vooraf wie de jeugd mag toespreken.

Het doel is niet informeren, maar indoctrineren via een leger van bruikbare idioten met een smartphone. Als je zó ver moet gaan om je eigen gelijk te bewijzen, dan deugt het fundament van je organisatie niet. Een eerlijk instituut vreest de criticus niet; een onzuiver instituut sluit hem buiten.