Terwijl de Europese Centrale Bank (ECB) de angst nog probeert te sussen, wijzen alle signalen op een economische storm die we in decennia niet hebben gezien.

Experts waarschuwen voor 'stagflatie': een giftige combinatie van economische stagnatie en torenhoge inflatie.

Natuurlijk zullen de gebeurtenissen rondom Iran de nodige gevolgen hebben voor de rest van de wereld. En die gevolgen zijn een stagneren van de economie, terwijl tegelijkertijd de prijzen door inflatie zullen stijgen. Men noemt een dergelijk fenomeen stagflatie en het is iets dat economen vrezen.

Voor de burger betekent dit minder koopkracht en baanonzekerheid; tegelijkertijd lijkt het de ideale voedingsbodem voor een permanent gestuurde schaarste-economie.

Begin jaren zeventig dachten economen dat het onmogelijk was: een krimpende economie terwijl de prijzen de pan uit rijzen. De oliecrisis bewees het tegendeel en introduceerde het begrip 'stagflatie'.

Vandaag de dag staan we volgens top-economen opnieuw op de rand van deze afgrond. Met een schamele groei van 0,1 procent en een inflatie die richting de 3 procent kruipt, is de "stagflatie light" al een feit.

De aanleiding voor de huidige paniek ligt deels in de geopolitieke spanningen in het Midden-Oosten. De blokkade van de Straat van Hormuz en de schade aan installaties zorgen voor een logistieke en energetische nachtmerrie. Duizenden schepen liggen vast, en de herstelwerkzaamheden zullen maanden in beslag nemen.

Econoom Edin Mujagic van Hoofbosch is klip-en-klaar: „Dit is een dodelijke combinatie.” Wat begint aan de benzinepomp, verspreidt zich als een olievlek door de hele economie. Van de prijs van een brood in de supermarkt tot de kosten van een knipbeurt bij de kapper; alles wordt duurder terwijl de economische motor hapert.

Opvallend is de kritiek op de Europese Centrale Bank. Mujagic stelt dat de ECB de ellende deels zelf heeft veroorzaakt door veel te laat in te grijpen toen de inflatie in 2020 begon op te lopen. De angst om landen met hoge schulden, zoals Italië, te laten vallen, woog zwaarder dan het beschermen van de koopkracht van de Noord-Europese burger.

Voor de sceptische kijker roept dit vragen op: is dit onkunde, of past deze aanhoudende instabiliteit in een groter plaatje?

Een economie die wankelt, maakt de roep om centrale sturing en ingrijpende hervormingen vanuit instanties als het World Economic Forum (WEF) immers luider. Schaarste dwingt tot keuzes die in tijden van overvloed nooit geaccepteerd zouden worden.

De vrees is dat de vakbonden met torenhoge looneisen de brandstof zullen leveren voor een onbeheersbare loon-prijsspiraal. Dit kan zorgen voor een rampzalig scenario omdat de schulden te hoog zijn en er volgens de overheid geld moet overblijven voor defensie, zorg en de peperdure klimaattransitie.

De boodschap aan de burger is daarmee onverbiddelijk: wen maar aan minder.

Wat staat ons te wachten?

Als stagflatie doorzet, verandert de angst voor hoge prijzen in angst voor werkloosheid.

Bedrijven zullen het mes in hun organisaties zetten om de oplopende kosten te dekken.

Consumenten zien hun koopkracht verdampen en houden de hand op de knip.

Ondernemers stellen investeringen uit door onzekerheid.

De overheid wijst naar externe factoren (oorlog, klimaat) om de noodzaak van soberheid te rechtvaardigen.

Stagflatie is niet alleen een economisch fenomeen; het is een sociaal breekijzer.

Of dit nu het resultaat is van geopolitiek noodlot of een welkom instrument voor de voorvechters van een 'Great Reset', de uitkomst blijft hetzelfde: de tijd van vanzelfsprekende groei en overvloed lijkt definitief voorbij.

We staan op het randje, en de val kan pijnlijk worden.