Het is een standaard kenmerk van naderende chaos en ondergang dat feiten niet langer feiten zijn en slechts nog een ding telt: de beeldvorming bij het publiek.

In dit geval heeft dat dan betrekking op de Nederlandse SNS bank die dringend overheidssteun nodig heeft.

Wij denken nog immer dat wij het best goed doen met z'n allen in dit land en dat onze banken niet van die ongeoorloofde dingen doen die de grote buitenlandse banken uitspoken.

Maar, is dat eigenlijk wel zo?

Om te beginnen is de Rabobank betrokken bij het LIBOR schandaal welke waarschijnlijk de grootste oplichting ooit vertoond in de geschiedenis van het bankwezen representeert. De ING is een verhaal apart. Ogenschijnlijk gaat daar alles goed want de Nederlandse overheid laat weten dat haar garantie van ruim 20 miljard Euro veilig is en dat ze die morgen kan verkopen voor hetzelfde bedrag of meer, als ze dat zou willen, maar klaarblijkelijk wil ze dat niet want anders had ze het wel gedaan.

Op zich wordt het allemaal heel mooi verwoord in een bericht van het Financieele Dagblad (FD). Daar staat dat de Nederlandse Staat in 2009 een garantie moest afgeven voor een bedrag van 21,4 miljard Euro ter dekking van de portefeuille met Amerikaanse “rommelhypotheken”. Dat zijn dus hypotheken van mensen die er destijds allemaal een kregen in Amerika, maar niet of nauwelijks inkomen hadden en daarmee dus op geen enkele manier ooit in staat waren of zijn tot terugbetaling. Tevens wist iedereen in de bankwereld dát ze nooit terugbetaald zouden worden, maar dat het banken er niet van weerhield om zo’n rommelhypotheek een keer of twintig als onderpand door te verkopen.

Maar, er is toch een wonder gebeurd in 2012 want volgens het FD zijn de meeste van die mensen die toen geen geld hadden en nu nog veel minder, ineens begonnen met (af)betalen en hebben een fiks aantal van hen zelfs vervroegd hun hypotheek afgelost. Of is het, zoals Micha Kat suggereert, een “spin” om op die manier meteen geld en/of garanties vrij te kunnen maken voor de redding van het volgende probleemkind, de SNS Bank.

Want deze bank zit zwaar in de problemen en zal zonder hulp niet in staat zijn om overeind te blijven. Dat schijnt dan vooral veroorzaakt te zijn door gigantische verliezen op hun vastgoedportefeuille. En dat is niet de schuld van de SNS zelf want die hebben echt alles helemaal goed gedaan zoals blijkt uit een in 2011 ingesteld onderzoek volgens NRC.nl:

“De forensisch onderzoekers concludeerden eind september 2011 dat SNS een groot deel van het uitgeleende geld vermoedelijk niet zal terugkrijgen. Het gaat bij deze veertien projecten in totaal om ruim 1,7 miljard euro. De onderzoekers constateerden bovendien misstanden in alle veertien onderzochte projecten, variërend van vermoedens van witwassen en valsheid in geschrifte door klanten tot ernstige nalatigheid van bankmedewerkers”.

Zoals te verwachten reageerde de SNS als door een wesp gestoken en zegt woedend te zijn, “We adviseren NRC dringend hun bronnen zorgvuldig en goed te checken”.

De bestuurders van HSBC waren in eerste instantie ook woedend toen ze geconfronteerd werden met witwaspraktijken. Later zijn ze aanmerkelijk gekalmeerd omdat ze nu weten dat dit verder nauwelijks gevolgen heeft: een boete van krap 2 miljard op kosten van de klanten en geen gevangenisstraf en/of strafblad voor betrokkenen.

Kortom, de SNS voldoet aan alle voorwaarden om geld te ontvangen van de burgers en bovendien staat er een eerste klas team klaar om deze reddingsoperatie uit te voeren:

“SNS bekijkt sinds deze zomer in overleg met de overheid en de Amerikaanse zakenbank Goldman Sachs de toekomst van het noodlijdende bedrijf”.

De overheid en Goldman Sachs; betrouwbaardere partners kun je niet vinden. Alhoewel wij de conclusie van Micha Kat nog net iets meer hout vinden snijden:

“Het is een standaard kenmerk van naderende chaos en ondergang dat feiten niet langer feiten zijn en slechts nog een ding telt: de beeldvorming bij het publiek. SNS doet alles om een bank-run te voorkomen. De naderende ondergang van SNS, die natuurlijk moet worden afgewend.”

Bron:

NRC-Ombudsman