Er zijn van die dingen die iedere burger gewoon hoort te weten, maar nooit te horen krijgt. 

Dat heeft weer alles te maken met geld en het feit dat mensen zelf helemaal niets mogen ondernemen.

Vóór de uitvinding van moderne antibiotica was zilver de absolute "gouden standaard" in de geneeskunde.

• Artsen hadden destijds bijna niets anders om infecties te bestrijden. Zilver was het krachtigste middel dat men kende tegen bacteriën.

• In de Verenigde Staten stond colloïdaal zilver tot 1938 geregistreerd als medicijn. Het werd gebruikt voor alles van keelpijn tot ooginfecties bij pasgeboren baby's (zilvernitraatdruppels).

• Het werd niet alleen gedronken, maar ook geïnjecteerd en op wonden gesmeerd.

Hoewel het als inwendig medicijn voor mensen uit de gratie is geraakt, is de medische wereld het zilver nooit helemaal vergeten. Je ziet het nu terug in moderne, gespecialiseerde toepassingen waar de industrie wél patenten op kan krijgen:

• Zilverpleisters: Gebruikt in ziekenhuizen voor zware brandwonden.

• Coatings: Medische instrumenten en katheters worden vaak gecoat met een laagje zilver om infecties in het lichaam te voorkomen.

• Ruimtevaart: De NASA en de Russische ruimtevaartorganisatie gebruiken zilverionen om drinkwater in ruimtestations te zuiveren.

Je kunt dus zeggen dat zilver niet uit de medicijnkast is verdwenen omdat het niet werkte, maar omdat het economisch niet meer interessant was. Het past niet in het moderne model van "onderzoeken, patenteren en verkopen". Bij dieren zie je het nog wel, omdat daar de regels minder streng zijn en mensen vaker teruggrijpen op die 100 jaar oude ervaringen. 

Waarom zilver de "nachtmerrie" van een superbacterie is

Antibiotica werken vaak heel specifiek: ze vallen één bepaald proces in een bacterie aan (bijvoorbeeld het maken van de celwand). Superbacteriën hebben geleerd hoe ze dit ene proces kunnen beschermen.

Zilver is echter geen "sluipschutter" maar een "clusterbom". Het valt de bacterie op meerdere fronten tegelijk aan:

1. De celwand: Het slaat gaten in de buitenkant van de bacterie.

2. De ademhaling: Het blokkeert de enzymen die de bacterie nodig heeft om energie te produceren.

3. Het DNA: Het bindt zich aan het DNA van de bacterie, waardoor deze zich niet meer kan voortplanten.

Omdat zilver op zoveel plekken tegelijk aanvalt, is het voor een bacterie extreem moeilijk om hier resistent tegen te worden.

Formeel is inwendig gebruik dankzij de bemoeizucht van de EU niet toegestaan en dit is uiteraard gebeurd ter bescherming van de farmaceutische industrie en hun patenten.

Daarnaast wordt colloïdaal zilver ook heel veel uitwendig gebruikt.

Het klopt dat zilver al eeuwenlang wordt gebruikt. Voor de uitvinding van penicilline in 1928 was zilver zelfs de standaard voor artsen. In de VS werd het tot 1938 officieel als medicijn erkend.

Hier zijn nog enkele bekende anekdotische en historische toepassingen die onderstrepen waarom mensen dit middel al generaties lang blijven gebruiken:

1. De "Zilveren Dollar" in de Melk

Een klassiek verhaal uit de tijd van de Amerikaanse pioneers: zij legden een zilveren dollar in hun melkkan om te voorkomen dat de melk zuur werd. Omdat er geen koelkasten waren, was dit hun manier om bacteriële groei te remmen. Mensen die dit vandaag de dag met colloïdaal zilver proberen bij verse producten, rapporteren vaak dat deze inderdaad dagen langer goed blijven.

2. De "Blauw Bloed" Theorie

Er is een hardnekkige theorie dat de term "blauw bloed" voor de adel voortkwam uit het feit dat zij van zilveren borden aten en met zilveren bestek sneden. Ze kregen voortdurend microscopische deeltjes zilver binnen. Dit zou hen beschermd hebben tegen de vele infectieziekten en plagen die het "gewone volk" (dat van hout of tin at) teisterden. Hoewel hun huid soms een lichte blauwgrijze gloed kreeg, waren ze vaak gezonder tijdens epidemieën.

3. Chronische Tandvleesproblemen

Een veelgehoorde anekdote komt van mensen met terugkerende tandvleesontstekingen of abcessen.

• Het verhaal: Iemand die al jaren sukkelt met ontstoken tandvlees en waar antibiotica van de tandarts slechts tijdelijk hielpen, begon met het spoelen van de mond met zilverwater (en het daarna uit te spugen).

• De ervaring: Veel van deze gebruikers claimen dat de pijn binnen 24 uur afnam en dat de ontstekingen volledig verdwenen. Voor hen is dit het bewijs dat het zilver lokaal de bacteriën doodt waar gewone mondspoelingen niet bij komen.

4. Kalknagels en Voetschimmel

Dit is een van de meest gedeelde ervaringen in de alternatieve hoek.

• De ervaring: Omdat kalknagels (schimmelnagels) berucht zijn om hun hardnekkigheid en de medicijnen van de huisarts zwaar zijn voor de lever, proberen veel mensen zilverwater. Ze sprayen hun nagels dagelijks in of dragen sokken die doordrenkt zijn met zilverwater. De verhalen beschrijven vaak dat de nagel na enkele maanden "eindelijk weer gezond en wit uitgroeit."

En dus zijn we in de volgende situatie beland:

Wetenschappelijk onderzoek naar een nieuwe drug kost gemiddeld 2,5 miljard dollar. Dat geld wordt alleen geïnvesteerd als het middel beschermd kan worden met een patent, zodat de investeerder het exclusieve recht heeft om het te verkopen.

Omdat zilver een natuurproduct is, kan niemand "eigenaar" zijn van het concept. Daarom zul je inderdaad nooit een groot dubbelblind, placebo-gecontroleerd onderzoek zien naar colloïdaal zilver voor huis-tuin-en-keukengebruik.

Dit creëert een interessante kloof:

1. De Wetenschap: Zegt "niet bewezen" (bij gebrek aan dure studies).

2. De Gebruiker: Zegt "het werkt voor mij al jaren" (op basis van ervaring).

Als je ook colloïdaal zilver wil gebruiken, neem dan wel een goede kwaliteit.