De recente campagne ‘Gaan met die kraan’ van Vitens en andere drinkwaterbedrijven slaat een stellige toon aan: ons drinkwater is van topkwaliteit.

Maar wie verder kijkt dan de wettelijke normen, ziet een complexer beeld. Want wat de wet ‘veilig’ noemt, bevat in de praktijk nog steeds een cocktail aan stoffen die je liever niet in je glas hebt.


De recente campagne ‘Gaan met die kraan’ van Vitens en andere drinkwaterbedrijven slaat een stellige toon aan: ons drinkwater is van topkwaliteit. Maar wie verder kijkt dan de wettelijke normen, ziet een complexer beeld. Want wat de wet ‘veilig’ noemt, bevat in de praktijk nog steeds een cocktail aan stoffen die je liever niet in je glas hebt.

Drinkwaterbedrijven hebben gelijk als ze zeggen dat hun water aan de strengste eisen voldoet. Echter, deze eisen zijn gebaseerd op wat een gemiddeld menselijk lichaam op korte tot middellange termijn kan verdragen zonder direct ziek te worden. Het is een politiek en wetenschappelijk compromis.

Het probleem is dat de techniek van de waterzuivering de chemische industrie niet altijd kan bijbenen. Jaarlijks belandt er naar schatting 190.000 kilo medicijnresten in ons oppervlaktewater. Hoewel waterbedrijven hun uiterste best doen, filteren zij dit niet voor de volle 100% uit. Het resultaat? Sporen van antidepressiva, pijnstillers en de anticonceptiepil die uit de kraan komen.

Naast medicijnen is er de groeiende zorg om PFAS. Deze stoffen breken vrijwel niet af in de natuur. Hoewel de normen hiervoor steeds verder worden aangescherpt, is het een publiek geheim dat de bronnen waar ons drinkwater uit gewonnen wordt (zoals de Rijn en de Maas) steeds sterker vervuild raken. Voor de kritische consument is de vraag niet of het water "onder de wettelijke norm" zit, maar waarom er überhaupt PFAS in hun drinkwater zou moeten zitten als de technologie bestaat om het te verwijderen.

In het artikel van de drinkwaterbedrijven wordt gesuggereerd dat filters enkel dienen voor commercieel gewin. Dit gaat voorbij aan de technische werking van systemen zoals de Phoenix.

Waarom een zwaartekrachtfilter wel degelijk een verschil maakt:

De Phoenix gebruikt geperste actieve koolblokken die veel verder gaan dan een simpele filterkan. Ze zijn in staat om tot 99,9% van de PFAS en medicijnresten te absorberen, stoffen die de centrale zuivering deels doorlaten.

Geen microplastics: Terwijl Joriecke in het nieuwsbericht naar flessenwater grijpt uit angst voor de kraan, krijgt zij via datzelfde plastic flesje juist extra microplastics binnen. Een RVS-filtersysteem elimineert beide risico's.

De recente bacteriële verontreinigingen in Apeldoorn, Didam en Amersfoort laten zien dat het centrale netwerk kwetsbaar is. Een Phoenix-filter is fijnmazig genoeg om ook deze (poep)bacteriën te stoppen, waardoor je niet afhankelijk bent van een kookadvies.

Het wantrouwen van jongeren en influencers wegzetten als louter "desinformatie" is te kort door de bocht. Er is een legitiem verschil tussen wettelijk acceptabel water en optimaal gezuiverd water.

Wie kiest voor een systeem zoals de Phoenix, doet dat vaak niet uit angst, maar uit een verlangen naar preventie. In een wereld waar onze leefomgeving steeds chemischer wordt, is het een rationele keuze om de laatste barrière — de eigen keukenkraan — zo sterk mogelijk te maken.

Het drinkwater in Nederland is goed, maar wie het uitstekend wil hebben, heeft aan een goed onderhouden filter een betrouwbare bondgenoot.