We wisten dat er een punt zou komen dat de maatschappij dankij de veilige en effectieve prikken volledig ontwricht zou worden. 

Als nu blijkt dat 13 procent van de beroepsbevolking ziek thuis zit, dan kan je met recht stellen dat dit punt nu bereikt is. 

Binnenkort begint de schijnvertoging van een parlementair onderzoek naar de coronatijd en wat er destijds allemaal gebeurde.

Iedere minuut aandacht die je daar aan besteed is een minuut te veel, want het zal zoals gebruikelijk één grote afleidingsshow worden, waarbij mensen elkaar zullen feliciteren omdat ze onder moeilijke omstandigheden fantastisch werk hebben geleverd.

De vaak dodelijke prikken zullen vakkundig worden witgewassen en men zal over elkaar heen tuimelen om elkaar ervan te verzekeren dat die 'vaccinaties' ontelbare levens hebben gered. Dan zal de mainstream media opnieuw meewerken door allerlei verhalen te publiceren van 'eigenwijze wappies' die geen prik wilden en daardoor helaas zijn overleden.

De werkelijkheid laat natuurlijk een heel ander beeld zien en dat telt onder meer voor het aantal zieke werknemers dat thuis zit en niet in staat is om te werken.

Dankzij een bijzondere manier om bepaalde mensen niet mee te tellen waren de officiële cijfers altijd lager dan dat ze in werkelijkheid zijn.

Wie de officiële cijfers over arbeidsongeschiktheid in Nederland bekijkt, krijgt al snel de indruk dat het wel meevalt. We horen over de instroom in de WIA (de wet die na twee jaar ziekte ingaat) en de druk op het UWV.

Maar de werkelijke omvang van het aantal langdurig zieken in Nederland is vele malen groter dan de officiële statistieken ons doen geloven.

Als we de rekenmethode aanpassen aan de realiteit, blijkt dat maar liefst 13% van onze beroepsbevolking langdurig ziek of arbeidsongeschikt thuiszit. Hoe kan zo’n gigantisch percentage zo lang onder de radar blijven?

De verklaring voor deze statistische blinde vlek ligt in een unieke Nederlandse wet: de loondoorbetalingsplicht bij ziekte.

In vrijwel elk ander Europees land wordt een zieke werknemer na een paar weken of maanden overgedragen aan een publiek ziekenfonds. Vanaf dat moment krijgt de overheid hen in het vizier en verschijnen ze in de nationale statistieken.

In Nederland werkt dat anders. Hier dragen werkgevers het risico. Zij zijn wettelijk verplicht om een zieke werknemer twee jaar lang (104 weken) door te betalen — meestal tegen 100% van het salaris in het eerste jaar en 70% in het tweede jaar.

Het gevolg? Gedurende deze eerste vierentwintig maanden ontvangt de werknemer gewoon salaris van de baas en geen uitkering van het UWV. Voor de klassieke sociale-zekerheidsstatistieken bestaan deze honderdduizenden mensen simpelweg niet.

Ze zijn 'onzichtbaar' ziek.

Pas na die grens van twee jaar kloppen werknemers aan bij het UWV voor een WIA-keuring. De mensen die we wél terugzien in de media en de politieke rapporten, zijn dus louter de 'overblijvers': de mensen die na twee jaar intensieve re-integratie nog steeds niet (volledig) kunnen werken.

Als je de optelsom echter eerlijk maakt, ontstaat er een schokbarend beeld:

1. De officiële WIA-groep: De harde kern van mensen die al langer dan twee jaar arbeidsongeschikt is.

2. De verborgen groep: De enorme poel van werknemers die in hun eerste of tweede ziektejaar zitten en door hun werkgever worden doorbetaald.

Tel je deze twee groepen bij elkaar op, dan kom je uit op die verbijsterende 13%. Dat betekent dat ongeveer één op de acht werkenden in Nederland kamp met langdurige fysieke of mentale klachten en (tijdelijk) niet inzetbaar is.

Dit systeem heeft verstrekkende gevolgen. Omdat de overheid de eerste twee jaar de handen ervan aftrekt, ligt de financiële en administratieve druk volledig bij de werkgever. Voor een multinational is dat een post op de begroting; voor een bakker, horecaondernemer of bouwbedrijf met tien man personeel is het een potentiële nekslag.

Zij betalen niet alleen het loon door van iemand die niet produceert, maar moeten vaak ook duur vervangend personeel inhuren én betalen voor arbodiensten en re-integratietrajecten.

Nu de krapte op de arbeidsmarkt alle sectoren gijzelt, begint deze verborgen groep pijnlijk voelbaar te worden. Werkgevers zoeken wanhopig naar mensen, terwijl miljoenen euro's aan loonsommen opgaan aan werknemers die thuiszitten op de bank — buiten het zicht van de overheid, maar vol in de portemonnee van de ondernemer.

Het wordt tijd dat we stoppen met kijken naar de 'opgeschoonde' UWV-lijstjes. Pas als we de volle 13% durven te zien, kunnen we het gesprek gaan voeren over de echte oorzaken: de enorme werkdruk, de stijgende burn-outcijfers en een systeem dat de BV Nederland ongemerkt miljarden kost.

En zo hebben we de bizarre situatie dat de overheid mensen richting gevaarlijke spuit heeft gepusht en als deze dan vervolgens ziek worden (en we noemen het Long Covid), dan worden ze door diezelfde overheid niet eens meegeteld, want ze hebben de verantwoording afgeschoven op de werkgever.

Daar boven op heeft diezelfde overheid ook nog het lef om te zeggen dat die spuit vrijwillig was en dat mensen er zelf voor hebben gekozen.

Dit is niet alleen een walgelijk standpunt nadat ze weigeraars vakkundig wisten buiten te sluiten met hun QR codes, maar laat ook zien dat je nooit meer een overheid kunt vertrouwen.

Als ze mensen zo behandelen met die levensgevaarlijke prikken, dan zullen ze dat ook met andere dingen doen, denk aan de toeslagenaffaire.

We hebben al vaker geschreven dat er op dit moment nog talloze tijdbommen in ons land rondlopen en dat mensen die zo slim zijn geweest om hun arm uit te steken, in ieder geval zouden kunnen proberen om de gevolgen van die prik te beperken door de mogelijke vorming van vreemde bloedklonters tegen te gaan door het gebruiken van de formule van Dr. Peter McCullough of anders op zijn minst door het gebruiken van nattokinase.