Antibiotica zijn de hoeksteen van de moderne geneeskunde. 

Maar nu komt het RIVM met de boodschap dat resistentie tegen antibiotica één van de grootste uitdagenen voor de komende jaren zal vormen.

Het is een van de grootste onzichtbare bedreigingen voor de volksgezondheid van onze tijd: antibioticaresistentie.

Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) en de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) luiden al langer de noodklok. Als we nu niet ingrijpen, kunnen simpele infecties in de toekomst weer dodelijk worden.

Maar wat is het probleem precies, en hoe lossen we het op?

Antibiotica zijn de hoeksteen van de moderne geneeskunde. Sinds de ontdekking van penicilline hebben ze miljarden levens gered van infecties zoals longontsteking, bloedvergiftiging en blaasontsteking. Maar er zit een schaduwzijde aan dit succes. Door verkeerd, te veel of onnodig gebruik van deze medicijnen veranderen bacteriën. Ze passen zich aan om te overleven en worden 'resistent'.

Het gevolg? De medicijnen die ons moeten genezen, werken niet meer. Dit type bacteriën wordt in de volksmond ook wel de 'superbacterie' genoemd. Als we niets doen, dreigen we terug te vallen naar de medische middeleeuwen.

Niet alleen basale infecties worden dan levensgevaarlijk, ook zware operaties, vroeggeboortes en chemokuren worden nagenoeg onmogelijk, omdat patiënten dan simpelweg te kwetsbaar zijn voor bacteriën die we niet meer kunnen bestrijden.

In Nederland valt de schade op dit moment relatief mee in vergelijking met Zuid- en Oost-Europa of de Verenigde Staten.

Nederlandse artsen zijn van oudsher terughoudend met het voorschrijven van antibiotica; je krijgt hier niet zomaar een kuur voor een gewone verkoudheid (wat immers een virus is, waar antibiotica niets tegen doen).

Toch waarschuwt het RIVM in haar jaarlijkse onderzoeken dat we niet achterover kunnen leunen. De resistentie van specifieke bacteriën die bijvoorbeeld urineweg- en huidinfecties veroorzaken, stijgt ook in ons land. Daarnaast moeten Nederlandse ziekenhuizen steeds vaker uitwijken naar 'laatste-redmiddel-antibiotica'.

Kortom, er zijn in de mainstreamwereld geen alternatieven voor handen, terwijl die er wel degelijk zijn.

Wat bijna niemand weet is dat er in het jaar 2019 meer mensen dood gingen aan bacteriële infecties dan er stierven aan malaria of AIDS.

Maar liefst 1,2 miljoen mensen gingen dood omdat ze een infectie opliepen met een bacterie die resistent was tegen antibiotica. In de reguliere geneeskunde is dit eigenlijk het enige beschikbare medicijn en als dit niet werkt, dan is er een gerede kans dat de patiënt overlijdt.

Door het veelvuldig gebruik van antibiotica worden er meer en meer bacteriën resistent tegen antibiotica.

“De nieuwe gegevens onthullen de ware omvang van antimicrobiële resistentie wereldwijd,” zegt onderzoeker Chris Murray. “Het is een duidelijk signaal dat we nu moeten handelen om de dreiging te bestrijden. Eerder werd voorspeld dat antimicrobiële resistentie tegen 2050 rond de 10 miljoen levens zou eisen. Maar we weten nu zeker dat we al veel dichter bij dat aantal zitten dan we dachten.”

Het probleem is dat er tot op dit moment geen enkel zicht is op nieuwe vormen van antibiotica die wel werken.

En toch is er een middel dat beschikbaar is als alle aanvoerlijnen stoppen en dat bacteriële infecties bestrijdt, zelfs de bacteriën die volkomen resistent zijn tegen antibiotica.

Dat middel is iets dat het grootste deel van de bevolking nauwelijks meer kent, maar dat heel bekend was bij onze groot- en overgrootouders.

Dat middel heet colloïdaal zilver. Een middel dat op een dag zomaar je leven zou kunnen redden als de nood aan de man komt.

Maar, het is ook een middel dat door de mainstream wereld wordt gedemoniseerd, vergelijkbaar met de manier waarop ze permanent de fantastische cannabisplant de grond in boren.

Want, colloïdaal zilver is een eenvoudig middel waar geen patent op aangevraagd kan worden en derhalve door de farmaceutische industrie in de ban is gedaan. En dat terwijl in vele ziekenhuizen het middel "stiekem" wordt gebruikt om bactieriën te doden bij het schoonmaken van bijvoorbeeld operatiekamers

Veel van dit demoniseren is afkomstig van de man die verantwoordelijk is voor de dood van miljoenen mensen. Dat was niemand minder dan de beruchte Rockefeller.

Voordat het demoniseringsproces begon van alle middelen die niet afkomstig waren van de farmaceutische industrie maakten mensen volop gebruik van middelen waarvan ze wisten dat deze werkten.

Iemand die in de praktijk merkte dat colloïdaal zilver heel goed werkt, was de oprichter van Searle Pharmaceuticals, Alfred Searle, begin vorige eeuw. Hij schreef er zelfs een boek over, getiteld: ‘The Use of Colloids in Health and Disease’, waar onder andere het volgende in stond:

“Er zijn op een groot aantal mensen verbazingwekkende resultaten behaald met het toedienen van colloïdaal zilver. Het middel heeft het grote voordeel dat het snel fataal is voor microben zonder toxische acties richting haar gast (het menselijk lichaam). Het is aardig stabiel. Het beschermt konijnen tegen tien keer de dodelijke dosis tetanus of difterie”.

In een onderzoek dat in de jaren zeventig werd uitgevoerd aan de Medische Universiteit van Syracuse door Dr. Robert O. Becker werden ook bijzondere resultaten geboekt. Hij ontdekte dat colloïdaal zilver niet alleen bacteriën doodt, maar dat het zelfs die aanpakte die resistent waren voor de bestaande antibiotica, zonder noemenswaardige bijwerkingen.

Een ander groot voordeel van colloïdaal zilver is dat ook na verloop van tijd bacteriën niet resistent worden zoals bij antibiotica en dat de darmflora niet kapot wordt gemaakt. Dit schijnt te komen omdat de werking anders is dan bij antibiotica. Colloïdaal zilver vergiftigt de bacteriën niet zoals antibiotica doet, maar wurgt deze als het ware door aan de celwanden te kleven en daardoor de productie van enzymen te verhinderen.

Antibiotica werken vaak heel specifiek: ze vallen één bepaald proces in een bacterie aan (bijvoorbeeld het maken van de celwand). Superbacteriën hebben geleerd hoe ze dit ene proces kunnen beschermen.

Zilver is echter geen "sluipschutter" maar een "clusterbom". Het valt de bacterie op meerdere fronten tegelijk aan:

1. De celwand: Het slaat gaten in de buitenkant van de bacterie.

2. De ademhaling: Het blokkeert de enzymen die de bacterie nodig heeft om energie te produceren.

3. Het DNA: Het bindt zich aan het DNA van de bacterie, waardoor deze zich niet meer kan voortplanten.

Omdat zilver op zoveel plekken tegelijk aanvalt, is het voor een bacterie extreem moeilijk om hier resistent tegen te worden.

Het is niet alleen verstandig om een fles colloïdaal zilver in huis te halen met betrekking tot bovenstaande, maar ook als er een noodsituatie ontstaat door bijvoorbeeld langdurige stroomuitval en apotheken en dergelijke langere tijd gesloten zullen zijn.