rsz rothschild ballWanneer we de vergeelde foto’s van het Surrealist Ball in het Château de Ferrières bekijken, wordt de kijker vaak verteld dat dit een onschuldige uiting was van excentrieke rijkdom en liefde voor Salvador Dalí.

Maar wie met de kennis van nu naar deze beelden kijkt—gezien de schokkende onthullingen rondom figuren als Jeffrey Epstein en de geheime netwerken van de super-elite—ziet iets veel sinisters.


Dit was geen feestje. Dit was een blik in een wereldbeeld waarin macht, ontmenselijking en occulte symboliek de boventoon voeren.

Het meest verontrustende beeld van de avond is ongetwijfeld de tafelsetting waarbij gedemonteerde babypoppen op borden lagen, soms besmeurd met rode substanties of geplaatst tussen de gerechten.

De façade: "Het is een surrealistische verwijzing naar de droomwereld."

De werkelijkheid: In de klinische psychologie is het symbolisch vernietigen of objectiveren van een kind (in de vorm van een pop) een teken van diepe dehumanisering. Voor een elite die vaak wordt beschuldigd van het opereren boven de wet en het misbruiken van de meest kwetsbaren, is dit geen 'grap'. Het is een weerspiegeling van een mindset waarin het menselijke leven ondergeschikt is aan de gril van de machthebber.

Daarnaast is het uiteraard een verwijzing naar een satanische werkelijkheid waarbij kinderen daadwerkelijk worden geofferd.

En in weer een andere werkelijkheid:

Het CIDI neemt het op voor deze familie en noemt hen een soort Joodse adel en bovenal filantropen.

Terug naar het bal:

De gasten moesten verschijnen met "surrealistische hoofden". We zien hertenkoppen (een symbool in veel occulte tradities voor het offer), vogelkooien en maskers met meerdere gezichten.

Door het gezicht te verbergen, verdwijnt de individuele verantwoordelijkheid. In een rituele setting zorgt dit ervoor dat de deelnemer zaken kan doen of aanschouwen die hij als 'normaal mens' zou afkeuren.

Marie-Hélène de Rothschild droeg een hertenkop met diamanten tranen. In veel culturen staat het hert voor het slachtoffer of het opgejaagde wild. Dat de gastvrouw zich hiermee tooit, te midden van haar enorme macht, voelt als een perverse omdraaiing van rollen.

Het is onmogelijk om deze beelden los te zien van de recente geschiedenis. De namen die opduiken in de Epstein-files en de netwerken rondom de Rothschilds vormen een web van invloed dat decennialang verborgen bleef.

De decadentis, de afgezonderde landgoederen en de voorliefde voor bizarre, grensoverschrijdende symboliek zijn de rode draad.

Wat we in 1972 zagen, was de publieke 'esthetiek' van een groep die achter gesloten deuren een werkelijkheid creëert die voor de gewone burger onvoorstelbaar is.

Als je alles al bezit—geld, politieke invloed, vastgoed—wordt de ultieme kick vaak gevonden in het tarten van de natuurlijke orde en de publieke moraal. Het feest in 1972 was een viering van die grenzeloosheid.

De uitnodiging moest in een spiegel worden gelezen. In de occultisme staat de spiegelwereld vaak voor de 'omgekeerde wereld', waar goed kwaad is en kwaad goed. Het was een expliciete boodschap aan de gasten: "Hier binnen gelden de regels van de buitenwereld niet meer."

Het label 'surrealisme' is decennialang gebruikt als een handig schild om kritiek af te weren. "Je begrijpt de kunst niet," was het standaardverweer. Maar naarmate de beerput van de wereldwijde elite verder opengaat, wordt duidelijk dat deze beelden geen artistieke fantasie waren, maar een getuigenis.

Als je naar de beelden hieronder kijkt, dan zie je dat er op een gegeven moment een rode damesschoen prominent in beeld komt:

Men zegt dat rode schoenen symbool staan voor het vergieten van bloed of de macht van de elite over de "gewone man".

In occulte kringen wordt de rode schoen gezien als een teken dat iemand deel uitmaakt van een netwerk dat betrokken is bij ritueel misbruik.

Het Rothschild Bal was een demonstratie van een klasse die zich zo onaantastbaar voelt, dat ze hun zieke werkelijkheid recht in ons gezicht durven te duwen, wetende dat de meeste mensen het simpelweg als 'vreemd' zouden afdoen.

Vandaag de dag weten we wel beter: wanneer de elite ons laat zien wie ze zijn, moeten we ze geloven.