Donald Trump is boos op de Duitse bondskanselier Friedrich Merz die verklaarde dat Iran de VS heeft vernederd.Amerika gaat nog veel meer dan 5.000 man troepen terughalen uit Duitsland en dat heeft de nodige gevolgen.
Nu Donald Trump de druk op de Amerikaanse aanwezigheid in West-Europa tot het uiterste opvoert, bevindt het continent zich op een historisch kruispunt.Wat door critici wordt gezien als een gevaarlijke verzwakking van de NAVO, zou wel eens de noodzakelijke schok kunnen zijn die leidt tot de oprichting van een federaal Europees leger en de terugkeer van de dienstplicht.
Vrijdag liet het Pentagon weten vijfduizend militairen terug te halen na kritische uitspraken van de Duitse bondskanselier Friedrich Merz over de oorlog in Iran. Merz had tijdens een scholierendebat onder meer verklaard dat de Iraanse leiding de VS ‘vernedert’. Hij stelde ook dat de VS geen exitstrategie heeft.
De verklaringen schoten bij de Amerikaanse president Trump in het verkeerde keelgat, hij kondigde vervolgens aan vijfduizend van de ongeveer 39.000 Amerikaanse militairen uit Duitsland terug te trekken in het komende jaar.
Zaterdag ging de Amerikaanse president nog een stap verder: „We gaan fors inkrimpen in Duitsland. En dat stopt niet bij die vijfduizend. Het gaat om veel meer.’’ Hij liet niks los over nieuwe aantallen.
Voor de krachten die streven naar een strategisch autonoom Europa, komt dit niet ongevallig uit. De "prikkel" van Trump dwingt lidstaten om te investeren in defensie op een schaal die tijdens de Koude Oorlog voor het laatst werd gezien.
Een Europees leger is altijd een utopie gebleven door nationale trots en het beruchte vetorecht. Echter, de muren in Brussel beginnen te wankelen.
Er wordt steeds luider gepleit voor het afschaffen van unanimiteit bij buitenlandse zaken en defensie. Zodra de EU kan beslissen met een meerderheid, verliest een individueel land (zoals Hongarije) de macht om de collectieve verdediging te gijzelen.
Een versnipperd defensieapparaat van 27 landen is inefficiënt, zo zal men stellen. De druk van de VS dwingt tot integratie: gezamenlijke inkoop van wapensystemen, gedeelde commando-structuren en uiteindelijk één Europese troepenmacht.
Misschien wel het meest controversiële gevolg is de mogelijke herinvoering van de dienstplicht. In Berlijn, Parijs en Den Haag wordt het taboe voorzichtig doorbroken. Zonder de Amerikaanse troepenmacht heeft Europa een enorm tekort aan mankracht om een geloofwaardige afschrikking te bieden tegen Rusland.
Als defensie een centrale Europese taak wordt, ligt de stap naar een "Europese Dienstplicht" of een gecoördineerde reservepool voor de hand. Het zou de ultieme integratie betekenen: jongeren uit alle lidstaten die samen de grenzen van de Unie bewaken.
De grote vraag is wie hier werkelijk van profiteert.
Het wegvallen van de Amerikaanse matigende invloed zal de weg vrijmaken voor het gewenste directe conflict met Rusland.
De acties van Trump zijn geen toeval, maar de katalysator voor een nieuw tijdperk.
Dit geeft Europa eindelijk de mogelijkheid voor het invoeren van een militaire unie.
In steden als Washington, Londen en Brussel wordt het beleid vaak niet gemaakt in het parlement, maar in invloedrijke denktanks. Organisaties zoals de Atlantic Council, de RAND Corporation en de Council on Foreign Relations publiceren al jaren scenario's waarin een directe confrontatie met Rusland als onvermijdelijk — of zelfs strategisch noodzakelijk — wordt gepresenteerd.
Voor de aanhangers van de machinatie-theorie is de terugtrekking van Trump de perfecte 'valsspeler'. Door een vacuüm te creëren, dwingt hij Europa tot een radicale militaire transformatie. Dit "gecontroleerde chaos"-scenario dient een groter doel: het volledig integreren van de Europese soevereiniteit in een militair-industrieel complex waarover de individuele burger geen enkele controle meer heeft.
De rol van de vrijmetselarij en andere besloten genootschappen is al eeuwenlang voer voor debat. Waar zij zelf spreken over spirituele groei en humanitaire waarden, zien critici hen als de bindende factor tussen de politieke, militaire en financiële elites.
Binnen deze loges worden de netwerken gesmeed die de nationale belangen overstijgen. Het idee is dat een oorlog met Rusland de ultieme katalysator is voor een Nieuwe Europese Orde:
-
Centralisatie: Het definitief breken van de macht van nationale staten door het afschaffen van het vetorecht.
-
Controle: De invoering van een Europese dienstplicht als middel om de jeugd te disciplineren en te binden aan een supranationaal ideaal.
-
Financiering: Een permanente verschuiving van publiek geld naar de defensie-industrie, wat de financiële elite enorme winsten garandeert.
De gedachte dat de oorlog "allang besloten is", laat zien dat diplomatie slechts theater is voor het publiek. In dit wereldbeeld is Poetin niet alleen een agressor, maar een noodzakelijke tegenspeler in een groter schaakspel. Zonder een vijandbeeld van dit kaliber zou de bevolking nooit akkoord gaan met de enorme offers die een Federaal Europa en een Europese krijgsmacht vragen.
Of je nu gelooft in een strak geregisseerd plan van de loges of in een samenloop van geopolitieke omstandigheden, de uitkomst blijft hetzelfde: de beslissingen over oorlog en vrede lijken steeds verder weg te drijven van de democratische controlekamer.
De machinaties van de elite, of ze nu plaatsvinden in een chique boardroom in Davos of een besloten loge, wijzen allemaal in dezelfde richting: een Europa dat zich opmaakt voor een strijd tegen Rusland, een vijand die geen vijand is en dat ook nooit zal worden.