Het is een beproefd recept dat door de jaren heen door de mainstream media is gebruikt.

De zogenaamde ‘kwaliteitsjournalistiek’ die met een air van objectiviteit en empathie afdaalt in het "konijnenhol" van de kritische burger.

Het Algemeen Dagblad (AD) levert met hun nieuwste podcast Het klopt niet opnieuw een schoolvoorbeeld af van hoe framing in de praktijk werkt.

Onder de dekmantel van ‘verbinding zoeken’ en ‘de kloof overbruggen’, wordt in werkelijkheid een geraffineerd psychologisch spel gespeeld dat de status quo moet beschermen en de criticus moet ridiculiseren.

Het mechanisme achter dit soort media-producties is even voorspelbaar als effectief.

Men neme een breed spectrum aan mensen die legitieme vragen hebben over overheidsbeleid, achterkamertjespolitiek, de macht van farmaceuten of de toeslagenaffaire.

Vervolgens filtert de redactie de meest extreme, onnavolgbare of emotionele verhalen eruit.

In dit geval worden 'Koen en Babette' naar voren geschoven. Mensen die praten over "boekhoudkundig kapitaal", "sheriffs" en het verdwijnen van hiërarchie zodra Donald Trump de bezem door het systeem haalt.

Door juist dít specifieke smaldeel van de kritische beweging tot hoofdonderwerp te maken, slaat het AD twee vliegen in één klap:

De krant kan trots op de borst kloppen en zeggen: "Kijk ons eens de beroerdste niet zijn, we praten urenlang met deze mensen!"

Het grote publiek krijgt subtiel (en soms minder subtiel) ingeprent dat iedereen die de overheid of de MSM niet vertrouwt, er dít soort ideeën op nahoudt. De kritische denker wordt hiermee effectief gereduceerd tot een excentrieke karikatuur die "compleet de weg kwijt is".

Hoe idioter of extremer de uitspraken die het podium krijgen, hoe comfortabeler de gemiddelde krantenlezer zich voelt in zijn eigen passiviteit. Het signaal is helder: Blijf maar rustig slapen, want de mensen die kritisch zijn, geloven in sprookjes.

Het AD-artikel staat bol van de journalistieke zelfbevlekking. Er wordt gesproken over hoe het de journalisten "duizelde na afloop" en hoe ze "lang over een winderige dijk moesten lopen om vat te krijgen op de verhalen". Het schetst een beeld alsof de journalisten op een antropologische expeditie zijn geweest naar een onbekende, gevaarlijke stam.

De arrogantie druipt er vanaf wanneer de auteur schrijft:

"Wij, journalisten, willen feiten zien. Koen en Babette kijken ook naar feiten, maar beoordelen die meer op hun gevoel."

Hiermee zet de mainstream media zichzelf direct neer als de enige rationele, volwassen arbitrage van de waarheid, terwijl de 'wakkere mens' wordt weggezet als een emotioneel wezen dat reageert op basis van onderbuikgevoelens.

Dat de MSM de afgelopen jaren aantoonbaar talloze malen de plank mis sloeg, desinformatie van overheden klakkeloos overnam en kritische wetenschappers censureerde, wordt voor het gemak even buiten beschouwing gelaten.

Het artikel bouwt de spanning op alsof het een thriller is: "Jullie delen deze gesprekken toch niet met de AIVD?" en "de podcast bungelt aan een zijden draadje". Dit is pure dramaturgie. Door de achterdocht van de hoofdpersonen zo dik aan te zetten, hoeft de journalist de inhoudelijke kritiek op het systeem niet eens meer te weerleggen; de lezer heeft immers al geoordeeld dat deze mensen lijden aan achtervolgingswaanzin.

Dat die angst voor framing en overheidsbemoeienis in een tijd van massasurveillance, de jacht op zogenaamde 'complotdenkers' door inlichtingendiensten en de harde uitsluiting tijdens de coronaperiode volkomen begrijpelijk is, wordt nergens historisch of politiek gecontextualiseerd. Het wordt puur gebruikt als entertainment-waarde voor de podcast.

De mainstream media hebben de mond vol van 'polarisatie tegengaan', maar met producties zoals deze podcast zijn zij juist de grootste aanjagers ervan. Ze bouwen een podium, nodigen de personages uit die perfect in hun plaatje passen, en verkopen het resultaat als 'een diepgaand gesprek'.

De werkelijke waanzin is dat legitieme scepsis over machtsstructuren hiermee vakkundig wordt gecriminaliseerd en gereduceerd tot een psychiatrisch of sociologisch fenomeen.

Wie twijfelt aan het narratief is geen burger met een kritische geest meer, maar een 'geval' dat door een mediator en twee journalisten moet worden bestudeerd.

Trap er niet in: dit is geen journalistiek, dit is branding.

Zeg daarom alle abonnementen op mainstreamkanalen op, bespaar daarmee veel geld en doneer van die besparing wat aan ons zodat je gratis op de hoogte blijft van wat er werkelijk speelt.