Milieudefensie heeft miljoenen tot haar beschikking om naar hartelust te procederen tegen Shell en anderen.

Als je ziet wie er achter zit, dan weet je dat dit alles niets te maken heeft met het milieu, maar alles met het verwoesten van onze maatschappij.

Terwijl de Nederlandse burger tot achter de komma wordt afgerekend op zijn CO2-uitstoot, de boeren moeten wijken en de Hoge Raad zich buigt over de klimaatclaims tegen bedrijven als Shell, voltrekt zich op de achtergrond een opmerkelijk schouwspel.

Milieudefensie profileert zich graag als een sympathiek grassroots-initiatief van bezorgde burgers. De realiteit is echter dat de juridische oorlogsvoering tegen de Nederlandse industrie wordt aangedreven door een onuitputtelijke stroom aan buitenlands miljardenkapitaal.

En ondertussen blijft de allergrootste vervuiler ter wereld — de oorlogsindustrie — buiten schot.

De rechtszaken waarmee ngo’s zoals Milieudefensie de Nederlandse politiek en het bedrijfsleven in de tang houden, zijn geen goedkope aangelegenheden.

Dat hoeft gelukkig ook niet, want de organisatie heeft een zwaargewicht als geldschieter: de Amerikaanse Waverley Street Foundation.

Aan het roer van Waverley staat de Joodse CEO Jared Blumenfeld, voormalig milieu-adviseur van de Californische gouverneur Gavin Newsom.

Sinds zijn overstap naar de stichting in 2022 strooit hij met miljoenen.

Hoewel Waverley zelf geen openbare jaarrekening publiceert, is de werkelijke bron van dit kapitaal geen geheim. Niemand minder dan Laurene Powell Jobs — de weduwe van Apple-oprichter Steve Jobs met een geschat vermogen van 15 miljard dollar — is de drijvende kracht.

Binnen enkele jaren moet er via Waverley ruim drie miljard dollar aan klimaatdoelen worden uitgedeeld.

Terwijl Powell Jobs deze zomer zelf het duurste huis van San Francisco kocht voor 70 miljoen dollar, financiert haar stichting de juridische frontlinie in Nederland.

Met dit buitenlandse kapitaal in de rug probeert Milieudefensie via de rechter af te dwingen dat niet alleen Shell, maar de hele Nederlandse samenleving versneld op de schop gaat.

Laurene Powell Jobs was/is dikke maatjes met Ghislaine Maxwell zoals je op de volgende foto kunt zien. Daarnaast is zij eigenaar van The Atlantic en het is dan ook niet zo vreemd dat deze publicatie artikelen publiceert waarin staat dat het allemaal best mee valt met pedofielen en kinderhandel.

Laurene Powell Jobs. Ghislaine Maxwell. The Atlantic.
Power networks.
Soft coverage. Very selective outrage.
The way the Epstein files are treated tells us everything about how modern media works. Let’s watch. pic.twitter.com/Oqe33OUWVy

— Olena Tregub (@OTregub) February 17, 2026

De inzet van de rechter als politiek wapen is een zorgwekkende trend. Zoals columniste Marianne Zwagerman scherp opmerkt, trok het Duitse hof in een vergelijkbare zaak tegen BMW en Mercedes onlangs een duidelijke grens: klimaatbeleid hoort thuis in het parlement, niet bij de rechter. Nederland dendert daarentegen vrolijk verder richting een 'klimaatrechtsstaat', waarin ongekozen ngo's via activistische rechters het beleid dicteren.

Zwagerman onthulde eerder al dat de Haagse rechter in de Bonaire-klimaatzaak er in zijn vrije tijd openlijk activistische standpunten op nahoudt. Dit soort onthullingen wordt door de gevestigde orde en media het liefst in de doofpot gestopt — getuige de reprimande die Zwagerman van de NPO-ombudsman kreeg.

De media laten zich gewillig voor het karretje van de klimaatlobby spannen. Een karretje dat echter maar één kant op rijdt, want de echte reuzenuitstoters worden angstvallig ontzien.

Terwijl burgers hun vliegvakantie moeten opofferen, de thermostaat omlaag moet en vlees onbetaalbaar wordt, blijft de defensie-industrie volledig buiten schot. Wereldwijde krijgsmachten zijn volgens schattingen goed voor ruim 5 procent van de mondiale broeikasgasuitstoot. Als het gezamenlijke leger een land zou zijn, was het de op twee na grootste uitstoter ter wereld.

Brandende olieraffinaderijen, bombardementen, straaljagers en de totale wederopbouw van kapotgeschoten steden: oorlog is de meest vernietigende vorm van milieu- en klimaatschade die denkbaar is.

Toch hoor je Milieudefensie of de Amerikaanse miljardenstichtingen hier niet over. Onder de VN-klimaatregels is rapportage over militaire uitstoot vrijwillig. Dit zwarte gat in de statistieken wordt ook wel de military emissions gap genoemd. De eerste twee weken van de oorlog in Oekraïne of de escalaties rondom Iran veroorzaakten al meer CO2-uitstoot dan heel IJsland in een heel jaar.

Het contrast is stuitend. Alles wat het leven voor de gewone burger prettig, vrij en comfortabel maakt, ligt onder vuur van door Amerika gefinancierde ngo's. Maar klimaatactivisten zie je zich niet vastlijmen aan een tank wanneer defensie-oefeningen de Veluwe platbranden. Overheden pompen honderden miljarden in bewapening, terwijl de burger de energietransitie moet ophoesten.

Het lijkt wel of CO2 alleen een probleem is wanneer gewone mensen ervan genieten, maar acceptabel is zodra het mensen vernietigt.

Als Milieudefensie en haar Californische suikertantes werkelijk zo begaan zijn met het klimaat, wordt het hoog tijd dat ze hun miljarden en hun juridische pijlen richten op de allergrootste vervuiler.

Het is tijd voor een klimaatrechtszaak tegen de oorlog.