Als mens is ‘zekerheid’ een lastig verhaal, dus is het logisch je ook te beroepen op de informatie die je van buitenaf krijgt.

Aangezien je zelf niets zeker kunt weten, is de mening van anderen wel degelijk van belang. Maar zet dat werkelijk zoden aan de dijk?


Het volgende artikel is een bijdrage van Michiel en Suzanna.
 

Het leven lang krijgen we van alles aangeleerd. Bijna niemand kan ontsnappen aan de indoctrinatie die vanaf de vroege jeugd wordt opgelegd.

De mens is van nature zeer receptief: informatie en signalen uit de omgeving leg je niet zomaar naast je neer, ook niet als deze in strijd zijn met je eigen visie. Je eigen visie is namelijk natuurlijk ook maar een visie, in een wereld met miljarden visies.

Daar zit ook logica achter. Als mens is ‘zekerheid’ een lastig verhaal, dus is het logisch je ook te beroepen op de informatie die je van buitenaf krijgt. Aangezien je zelf niets zeker kunt weten, is de mening van anderen wel degelijk van belang. Maar zet dat werkelijk zoden aan de dijk?

Dat is waar de schoen wringt.

In een wereld vol van verwarring, kan het misschien toch beter zijn om de mening van de wereld lager in te schalen, dan sec logischerwijs zinnig is. Dat tart weliswaar het bestaan als mens – we zijn gemaakt voor leven in groepen en niet alleen – maar je moet ook hakken met het bijltje dat je hebt. Soms vergt dat meer durf, dan enkel zwart-witte logica kan bieden.

Dit is doorgaans een uitputtende klus, die je dus in principe liever samen met (enkele) anderen zou bewerkstelligen. Maar dat staat haaks op de uitdaging die hiermee gepaard gaat. Want de enige zinnige route is de gehele wereld, en dus iedereen, naast je neerleggen als het gaat om je eigen denkproces. Soms kom je, als je dit doet, alsnog gelijkgestemden tegen, maar dat is dan enkel een (leuk) bijgevolg.

Vaak zijn positieve berichten in zwang onder de bevolking, maar daar koopt niemand iets voor. Positieve berichten in een negatieve wereld zijn niet zo zinnig, maar realisme wordt vaak ervaren als de kat op het spek binden. Terwijl: het is enkel realisme, niets meer en niets minder.

De duisterheid die toch wel leeft in deze wereld wordt door weinig ‘kanalen’ belicht. Licht schijnen op duistere zaken (ook in jezelf) maakt echter juist het contrast tussen beiden richtingen duidelijk; dat is dus zinnig, want het creëert de mogelijkheid om doelbewust beslissingen te nemen.

Zelfbeschikking – het kunnen en mogen maken van je eigen keuzes – is uiteindelijk van groot belang hierin. Maar het is een kunst. Het vergt een diepgeworteld vertrouwen in jezelf. Het vergt onthechtheid van praktische zaken, en soms ook relaties. Het vergt de moed om uiteindelijk te doen wat het beste is.

Maar als je daarvoor kiest, dan zet je wel een kunstvorm in de wereld. Er zijn al genoeg mensen die hun kop in het zand steken. Kunst is belangrijk. Het betreft de meest essentiële vorm van wat ons onderscheid van andere diersoorten. Wij kunnen uit het niets iets nieuws creëren; wij zijn daarin vrij.

In ons hart – en doorgaans ook in onze persoonlijkheid – willen we graag een geweldloze Aarde, maar dat is niet de huidige staat en daar moeten we het vooralsnog mee doen. Kunst maken, middels zelfbeschikking in de praktijk brengen, kunnen we wel. Gaan voor zelfbeschikking geeft een mogelijkheid tot volledig oprechte expressie.