Soms ervaren mensen gebeurtenissen uit een vorig leven die hen zo bekend voorkomen alsof het gisteren was.Zo helder, zo bekend...alsof ik terug de tijd in ging. Ik kon alles goed zien, proeven en ruiken. De gevechten om mijn heen, de smaak van alles wat in de lucht hing en de geur van de dood.
Het volgende artikel is een lezersbijdrage:
Al heel lang vraag ik mij af of ik een vorig leven had hier op aarde.
Al heel lang vraag ik mij af of ik een vorig leven had hier op aarde.
Ik hoorde allerlei verhalen en de meeste waren reacties waarvan ik dacht: 'Wat moet ik hier nu mee?'
Ik heb altijd drang gehad om naar Normandië te gaan, omdat ik op WW2 foto's dingen herkende als jonge jongen.
Altijd dacht ik dat WW2 en Normandië te maken hadden met mijn vorige leven.
Tot 2017.
Ik woonde al 2 jaar in België en op een dag werd ik wakker en zei tegen mijn vriendin: "Zullen we vandaag eens lekker touren? Ik wist in mijn gedachten al waar ik heen wilde en reed dan ook richting Ieper.
Net voor Ieper stopte ik en stapte uit bij een begraafplaats.
Keek wat rond en voelde iets bekends. Vervolgens liep ik wat door en zag een gat.
Ik vroeg aan de man die er groef, waarom dat hij dat deed.
Hij zei: "Er is weer iemand gevonden en die krijgt nu een echt graf."
Het bleek op dat moment te gaan om John Doe, iemand zonder naam.
Ook bij de Menenpoort voelde ik zoveel herkenbaarheid, maar wist gewoon niet waarom WW1 mij opeens zoveel deed.
Ook in het museum, het enige gebouw wat nog overeind stond, ik voelde herkenbaarheid.
Ik ging mij wat verdiepen in Ieper en kwam tot de ontdekking dat de 4e slag om Ieper ook wel de Leieslag werd genoemd.
Ik woonde op dat moment aan de Leie, in Deinze, direct aan het water. Een plek waar ik, toen wij er gingen wonen, direct zei dat ik eindelijk thuis kwam.
Zo voelt dat tot op de dag van vandaag nog steeds zo.
Niet alleen bleek Deinze (lees: Leie) dus te linken aan de slag om Ieper, maar ook aan een slag uit WW2. Deze werd ook de Leieslag genoemd.
Jaren gingen voorbij en opeens droomde ik over WW1.
Zo helder, zo bekend...alsof ik terug de tijd in ging. Ik kon alles goed zien, proeven en ruiken. De gevechten om mijn heen, de smaak van alles wat in de lucht hing en de geur van de dood.
Ik kan mij nog steeds herinneren waar ik liep en waar ik blijkbaar sneuvelde.
Ik hoorde, voor ik sneuvelde door kogels en bajonetsteek, iemand roepen.
Butte de Vauquois!
Ik werd wakker en zocht direct naar Butte de Vauquois.
Ik had er nog nooit van gehoord en direct zag ik onderstaande foto.
Ik begon te trillen en kreeg tranen, want wat bleek?
Het Witte huisje op de voorgrond kende ik.
Achter dat huisje sneuvelde ik.
Door die droom kwam alles samen en weet bijna zeker dat ik daar overleed.
In de toekomst ga ik zeker die kant op en probeer uit te vogelen waar dat huisje ongeveer stond.
Weer ging er een tijd voorbij tot vannacht.
Ik droomde weer over WW1 en voelde weer hetzelfde als de 1e droom. Weer de gevechten, weer dezelfde smaak en weer de geur van de dood.
Ik werd wakker toen ik een schot voelde net boven mijn linker knie.
Ik heb daar nu een blarenpleister op, want er is op die plek spontaan een blaar gekomen vandaag.
Ik zweer het jullie, er is iets wat WW1 omhoog brengt.
Dit terwijl ik altijd dacht dat juist WW2 mijn vorige leven was.