Met de toenemende wereldbevolking en vraag naar voedsel denken wij altijd maar in groter en efficiënter.
Om het voedselprobleem op te lossen is waarschijnlijk het tegenovergestelde nodig en waar.
Stel je voor dat je in een land woont waar je niet alleen de vrijheid hebt om je eigen land te bewerken, zonder overheidsbemoeienis en zonder zaken als belastingen, maar waar dit ook nog eens wordt aangemoedigd met het doel om individuele soevereiniteit te vergroten en sterke gezonde gemeenschappen te creëren.
Stel je verder voor dat in ditzelfde land bijna al je buren ook hun eigen land bewerken als onderdeel van een groot netwerk van gedecentraliseerde, onafhankelijke zelfvoorzienende “eco” dorpen die meer dan voldoende voedsel produceren om het hele land te voeden.
Waarschijnlijk denk je dat wij hier een land beschrijven uit Utopia of uit een grijs verleden. Niets is minder waar. Het gaat om het moderne Rusland van vandaag. Naar blijkt is het landbouwmodel daar er één die floreert vanwege het gecombineerde resultaat van miljoenen kleinschalige familiebedrijven die organisch boeren en die het grootste gedeelte produceren van het voedsel dat in het land wordt geconsumeerd.
Dat is heel ver verwijderd van de onhoudbare en van chemicaliën afhankelijke geïndustrialiseerde landbouwsysteem zoals wij die in het Westen kennen. Dit in tegenstelling tot het Russische systeem, wat technisch gezien eigenlijk helemaal geen systeem is. Het is iets wat door mensen voor mensen wordt uitgevoerd.
Het is mede mogelijk dankzij het overheidsbeleid dat daadwerkelijk autonome familieboerenbedrijven stimuleert in plaats van toe te geven aan de hebzucht van de grote chemische- en biotechnische bedrijven zoals dit bij ons gebeurt.
De Russen zijn en worden in staat gesteld om hun eigen voedsel te verbouwen op hun eigen stuk(je) land welke toebehoren aan het gezin of de familie en bekend staan als Dacha’s.
In 2003 werd in Rusland een wet ingevoerd waarbij iedere Rus volkomen gratis recht heeft op een privé stuk land variërend in grootte van 100 are tot ongeveer 250 are. Dit land kan gebruikt worden voor het verbouwen van voedsel, voor vakantie of andere ontspanning. Dit kavel zal ook op geen enkele manier belast worden door de overheid.
Het resultaat is fenomenaal want de Russische families samen zorgen eigenlijk zelf voor al het voedsel wat ze nodig hebben.
Wat met hun model vooral wordt gedemonstreerd is dat kleine boeren de wereld kunnen voeden. Zonder dat ze daarvoor GMO (Genetisch Gemanipuleerd Organisme), industriële boerderijen of andere technische hoogstandjes nodig hebben om ervoor te zorgen dat iedereen genoeg te eten heeft.
In 1999 werd geschat dat er 35 miljoen van dit soort kleine boeren waren in Rusland, 50% van de benodigde melk werd door 71% van de bevolking geproduceerd, 60% van het benodigde vlees, 87% van de bessen en fruit en 77% van de groenten en zelfs 92% van de aardappelen.
En dat erwijl de klimatologische omstandigheden in Rusland niet optimaal zijn en er slechts 110 dagen per jaar kunnen worden gerekend tot het “groeiseizoen”.
Nog een vergelijking. Het totaal oppervlakte aan gazon in Amerika is twee keer groter dan het landoppervlak van alle kleine boeren in Rusland bij elkaar. Dit levert helemaal niets op, terwijl de kleine boeren in Rusland 50% van de totale landbouwproductie in het land voor hun rekening nemen.
Bron: