Je rijdt in je auto en normaal duurt deze rit twee uur, maar nu heb je er vijf uur over gedaan en je hebt geen idee waar die andere drie uur gebleven zijn.

Wereldwijd komen dit soort situaties ongeveer 4.400 keer per jaar voor en niemand heeft een verklaring.

Er gebeuren dingen op deze aarde waar soms niet zomaar een rationele verklaring voor is te vinden. Eén ervan betreft mensen die tijd “kwijt” zijn. En dat zijn er meer dan je op het eerste gezicht zou denken. Wereldwijd komt dit op jaarbasis ongeveer 4.400 keer voor.

Duizenden mensen die zich een bepaald gedeelte “tijd” niet meer kunnen herinneren, zoals bijvoorbeeld een autorit die normaal gesproken twee uur duurt, neemt nu ineens vijf uur. Wat er dan in die tussenliggende extra drie uur gebeurd is, daarvan heeft men vaak geen flauw benul. Of iemand loopt naar een geparkeerde auto en het volgende moment liggen ze thuis in bed, met geen enkele herinnering aan wat er in die tussenliggende periode is gebeurd.

Vaak wordt ontbrekende tijd in verband gebracht met buitenaardse ontvoeringen. Eén van de meest beroemde gevallen in de geschiedenis is die van Travis Walton die maar liefst 5 dagen kwijt was.

In 1975 werkte Walton als houthakker in de White Mountains van Arizona, met nog zes anderen. Ze hadden er dag van hard werken op zitten en gingen over een zandweg terug naar de stad. Het eerste wat opviel, was een licht dat door de bomen scheen. Ze vermoedden aanvankelijk dat er een vliegtuigje was neergestort, maar even later zagen ze een metalen schotel die de hele omgeving verlichtte.

Walton, die vreesde dat het object zou verdwijnen voordat hij het van dichterbij kon bekijken, sprong uit de vrachtwagen en rende erheen. Ineens werd hij bang. Hij probeerde terug te gaan, maar werd getroffen door een blauwe lichtstraal uit de schotel. Hij viel en verstijfde, waarna hij het bewustzijn verloor. Walton's collega’s die vreesden dat hij dood was, vluchtten in paniek.

Toen ze later terugkwamen, was het enige wat ze zagen dat de schotel in de noordoostelijke richting wegvloog en dat Walton verdwenen was. De politie werd ingeschakeld. De verdenking viel op de collega’s, waarom bleven ze niet bij hem? Ze werden onderworpen aan tests met de leugendetector om na te gaan of ze hem vermoord hadden. Ondertussen werd het bos uitgekamd.

Vijf dagen nadat Walton verdwenen was, dook hij weer op. Uitgebreid medisch en psychiatrisch onderzoek wees slechts uit dat hij 5 kilo was kwijtgeraakt, voornamelijk vocht, hoewel urinemonsters aantoonden dat hij niet was uitgehongerd. Dit is zijn verhaal van wat er in het ruimteschip met hem gebeurde: "ik lag op een tafel, op mijn rug. Ik had hevige pijn. Ik kon nauwelijks ademhalen en viel af en toe weg. Toen ik me beter kon concentreren zag ik vreemde wezen die zich over mij bogen. Ik werd hysterisch, sprong van de tafel af en sloeg een van de wezens, hoewel ik erg zwak was. Ze strekten hun handen naar me uit. Ze waren kleiner dan ik en hadden lange hoofden met donkere ogen".

Tenslotte gingen ze weg en Walton Vluchtte naar een kleiner vertrek waar hij sterren en symbolen langs de wanden zag bewegen. Hij vervolgt:"ik draaide me om, aangezet door iets, en zag een man in de deuropening staan met een helm op. Hij haalde me uit het ruimteschip. Er stonden daar verschillende schotels op een rij. Drie heel lange mannen met blond haar en doordringende blauwe ogen probeerden mij te overmeesteren en een masker over mijn mond te trekken".

Het volgende waarvan ik me bewust werd, was dat ik de op weg lag... vlakbij de plaats waar ik woonde. Ik zag het ruimteschip geruisloos opstijgen en verdwijnen. Ik slaagde er tenslotte in mijn familie te bereiken. Ik hoorde pas later dat ik vijf dagen vermist was. Ik had het idee dat het slechts allemaal in een nacht was gebeurd. Toen was ik bang en verward en dacht ik dat de buitenaardse wezens me vijandig gezind waren, maar achteraf ben ik daar niet zo zeker van”

Naast Travis zijn er natuurlijk jaarlijks nog duizenden anderen. En misschien zijn het niet allemaal buitenaardse ontvoeringen, feit blijft dat deze mensen stuk voor stuk een stuk “tijd” kwijt zijn, waarvoor tot nu toe nog niemand een oplossing heeft weten te bedenken.

De onderstaande documentaire onderzoekt dit fenomeen en werpt er een licht op vanuit verschillende invalshoeken.

Bron:

Wereldgeheimen